Mijn Klacht:

Betreft: Klacht n.a.v. bedreiging door leidinggevende van Dirk van den Broek Schiedamseweg

Geachte managers van Dirk van den Broek,

Mijn klacht gaat om het volgende:

Op zondagmiddag 3 april jl. was ik in Dirk van den Broek aan de Schiedamseweg 204 in Rotterdam voor nog enkele boodschappen. (Sedert 1981 doe ik mijn boodschappen – toen bij Bas van der Heijden en – sinds kort bij Dirk van den Broek). De zaterdag daarvoor had ik ook al mijn wekelijkse boodschappen gedaan. Op deze bewuste zondag was het ook druk.

Bij de kassa aangekomen, vroeg de kassière mij of zij in mijn boodschappentas mocht kijken.

Dit gesprek ging als volgt:

Kassière: “Mag ik in uw tas kijken?”

Doordacht: “waarvoor moet dat?”

Kassière: “Omdat ik dat moet doen.”

Doordacht: “Mag ik weigeren?”

Kassière: “Nee, u mag niet weigeren.”

Doordacht: “Begrijpt u wel dat dit een heel onaangename ervaring voor mij is? En dat ik mij met deze hele situatie intens beledigd voel? Ik voel mij danig in mijn hemd gezet door u. Maar omdat ik niet mag weigeren volgens u mag u – ondanks dat ik mij nu niet op mijn gemak voel – toch in mijn tas kijken onder één voorwaarde dat ik deze boodschappen niet afreken. U kijkt in mijn tas en als ik wat gestolen heb, dan houdt u mij aan en laat u de politie komen. Maar als u niets vindt, dan reken ik deze boodschappen niet af , u houdt al deze boodschappen en ik ga op zoek naar een andere supermarkt.”

De Kassière wist zich geen raad met deze situatie en riep naar haar collega – die op dat moment enkele meters verwijderd op de sigarettenafdeling stond – om te zeggen dat ik weigerde om haar in mijn tas te laten kijken.

Ik riep terug naar haar collega en zei dat deze kassière van mij wel in mijn tas mocht kijken, maar onder voorwaarde dat ik deze boodschappen niet accepteer en dus niet zal afrekenen, omdat ik mij intens beledigd voel door deze hele situatie en daarom zo snel mogelijk van hier weg wil.

Deze collega bij de sigarettenafdeling riep tot twee keer toe dat ik gewoon mocht afrekenen.

Ik rekende af, legde mijn boodschappen in het karretje en liep naar de boodschappentafel. Ik nam mijn boodschappentas die aan het karretje hing en deze tas slingerde naar alle kanten door de wind die naar binnen waaide. Terwijl ik mijn boodschappen wegstopte in mijn boodschappentas, kwam de collega van de sigarettenafdeling naar mij toe. Dit gesprek ging als volgt:

Collega: “Wat is het probleem?”

Doordacht: “Ik maak geen probleem, ik begrijp alleen niet waarom jullie mij lastigvallen. Je collega wilde in mijn boodschappentas kijken maar ik heb dat geweigerd, omdat zij mij daarmee beledigt. Zo voelt het bij mij aan.”

Collega: “Wij hebben het recht om in uw tas te kijken en als u niks te verbergen heeft, heeft u ook niks te vrezen.”

Doordacht: “Ik heb niks te verbergen en daarom heb ik het recht om dat te weigeren. Jullie zien dat als een vanzelfsprekendheid om klanten zonder enige aanleiding aan de schandpaal te nagelen, zonder rekening te houden met hun gevoelens. Zonder enige vorm van respect vallen jullie onschuldige klanten lastig. Andere klanten denken niet dat ik onschuldig ben, maar denken over het algemeen dat jullie een grondige reden hebben om mij te verdenken en daardoor het recht hebben mij publiekelijk te beledigen. Daarmee kleef je ten onrechte een stigma aan mij vast. En dat is geen plezierige gedachte. Overigens, ik ben al lange tijd vaste klant hier en ik heb jullie nooit aanleiding gegeven om mij van iets te verdenken. U kent mij en al uw andere collega’s die hier langer werken, kennen mij ook. Wat voor reden hebt u dan om mij dit aan te doen?” Heeft u iets op camera gezien of heeft één van uw collega’s mij op heterdaad betrapt?

Collega: “Wij mogen in uw tas kijken, zodra wij dat willen.”

Doordacht: “Mag ik uw leidinggevende spreken hierover, dame?”

Collega: “Ik ben hier de leidinggevende en er is hier geen enkel andere leidinggevende aanwezig.”

Doordacht: “Ondanks dat ik het recht heb om te weigeren, mag u – om u een plezier te doen – van mij toch in mijn tas kijken. Als u iets vindt dat gestolen is, houdt u me aan en laat de politie komen. Maar als u niets vindt, dan accepteer ik deze boodschappen die al door mij zijn afgerekend niet en wil ik mijn geld terug.
Mag ik uw naam weten, dame? Want ik zal over deze ervaring een klacht indienen bij uw werkgever en bij klachten.nl.”

Deze leidinggevende wilde haar naam niet zeggen en zei:
“U mag voor deze ene keer gaan, maar bij de eerst volgende keer zullen wij in uw tas kijken, of u wilt of niet.”

Doordacht: “Dat zal ik zeker opnieuw niet toelaten.”

Geachte managers van Dirk van den Broek, ik mag aannemen dat u begrijpt dat ik met deze bedreiging/pesterij van deze leidinggevende voortaan in uw winkel niet op mijn gemak zal voelen. Ook u zou zich met deze ervaring niet gelukkig voelen. En om die reden wil ik u verzoeken – als uw personeel toch van plan is mij lastig te vallen – om uw camera op mij te richten, zodat u mij op heterdaad kunt betrappen en hiermee aanleiding heeft om mij voorgoed uit uw winkels te verbannen. Dit is een optie die u kunt overwegen.

Mocht u een andere oplossing hebben, die mij reden geeft om weer met plezier klant van u te mogen zijn, dan verneem ik dit graag van u.

Met belangstelling zie ik uw positieve oplossing tegemoet.

Bij voorbaat dank.

Gewenste Oplossing:

Als de manager van Dirk van den Broek met een geruststellende oplossing komt.