Mijn Klacht:

Bij de gate op Schiphol bleek onze vlucht niet alleen naar Antalya te vliegen, maar ook naar Heraklion. Een tussenstop op het griekse eiland, iets waarvan geen enkele passagier met bestemming Antalya op de hoogte was.

Bij de tussenstop werd ons verteld dat we konden blijven zitten. Echter, na vijf minuten, moesten we alsnog door de paspoort controle van de Griekse Autoriteit. Hierna keerden wij terug naar hetzelfde toestel en stoel, waarna passagiers erbij kwamen die een vlucht, met tussenstop in Antalya, naar Amsterdam hadden geboekt. Deze passagiers moesten maar “een vrij plekje gaan zoeken” omdat opmerkelijk genoeg deze passagiers dezelfde stoelen hadden toegewezen als de passagiers die bestemming Antalya hadden en al in het vliegtuig zaten (wij dus). Al met al een uur verder waren wij weer op weg naar Antalya.

Aangekomen bij Antalya stapten wij in bij transferbus 76. De host van Corendon vertelde ons dat het anderhalf uur zou duren totdat wij ons hotel bereikten, en was ons hotel als laatste aan de beurt. De host ging niet mee met ons. De chauffeur sprak geen enkele bekende buitenlandse taal (Engels, Duits, Spaans, oid) slechts Turks.

Na een uur in de bus stopten wij opeens bij een soort supermarkt langs de snelweg. Hier bleken meerdere busjes met toeristen te stoppen. Waarom we hier stopten was iedereen geheel onduidelijk, dat vertelde de chauffeur namelijk in het Turks. Daarbij was het vier uur ’s nachts en heeft niemand dan behoefte om boodschappen in te slaan. Een kwartier later en vele sigaretten van de chauffeur, reden we verder richting Side waar de hotels zich bevonden.

De vier hotels die de chauffeur moest zoeken voor de andere passagiers heeft hij geen één keer direct kunnen vinden, ondanks zijn navigatie op zijn telefoon. Een restaurant, kapper, politieagent en zelfs toeristen heeft hij onderweg aangesproken om de weg te vragen. Het vertrouwen in deze chauffeur was ondertussen tot het nulpunt gedaald. Drie uur later (in plaats van anderhalf uur) bereikten wij ons hotel.

U moet weten dat wij twee jongedames van 22 jaar zijn, alleen achterbleven met de chauffeur toen alle andere passagiers hun hotel hadden bereikt, en nog ruim een kwartier in de bus moesten zitten naar ons hotel. We hadden geen enkele vertrouwen meer in de chauffeur, bevonden ons in een onbekend gebied, en konden op geen enkele manier communiceren met de chauffeur. Een angstaanjagend stukje rijden langs bossen en verre heides. Ons geluk was dat om zes uur ’s ochtends het licht wordt in Turkije en wij niet volledig in het donker meer reden na een rit van drie uur.

Gewenste Oplossing:

Een financiële tegemoetkoming zou op zijn minst op zijn plaats zijn.