Mijn Klacht:

Ik moest vandaag, 10 januari om 17:32 de trein hebben, vanuit Bedum naar Appingedam, want mijn moeder belde met het bericht dat ze afscheid aan het nemen waren van mijn kat die dood ging en ik snel moest zijn als ik ook nog afscheid wou nemen. Ik ben niet bekend in Bedum en kon het station eerst niet vinden. Toen ik iemand tegen kwam die mij de weg wees ben ik ontzettend hard gaan rennen om de trein te redden en kreeg ik een astma aanval. Terwijl ik rende belde mijn moeder nog es en zei dat mijn kat het niet meer lang vol zou houden. Ik bleef ondanks de astma rennen zo snel als maar kon. Ik zag de trein remmen, hij stond al bijna stil en kon duidelijk zien waar hij stopte en ik ging snel langs de spoorbomen ruim 7 meter van de trein die al zo goed als stil stond zo’n 7 meter van mij vandaan dus. De machinist begon te toeteren als een gek en begon te schreeuwen terwijl ik huilend rennend met mijn astma incheckte en richting de deur liep. Hij schreeuwde dat ik er niet in mocht, omdat ik over het spoor ging en over het perron rende. Ik legde uit dat ik zo snel mogelijk naar huis moest, omdat mijn kat aan het sterven was en hierop was zijn antwoord dat het hem niet uit maakte en ik eruit moest. Ik zei nog ‘alstublieft meneer ik had gewoon haast en ik wil afscheid nemen van mijn kat’ en toen zei hij alsnog dat ik eruit moest en dat hij een andere collega erbij riep daarna deed hij de deur van de machinisten kamer dicht. Een andere passagier stelde voor dat ik even ging zitten omdat ik nog steeds erg aan het hyperventileren was en een vrouw gaf me nog een flesje water. Al snel kwam er een andere collega aan die net zo harteloos en onmenselijk was die provocerend bleef roepen dat ik eruit moest en dat het haar niks kon schelen. Zelfs toen ik de moed had opgegeven en ik zei ‘laat maar ik ga er al uit’ en met moeite opstond, omdat ik duizelig was van het hyperventileren bleef ze benadrukken dat ze vond dat ik maar moest oprotten en heeft ze me hyperventilerend de trein uitgezet terwijl mijn kat op sterven lag. Mijn kat heeft vorige week een hersenbloeding gehad, longkanker en vandaag dus een hartaanval. Toen die vrouw mij zo de trein uitzette wat ik zo boos dat zei ik dat ik hoopte dat ze het zelfde kreeg als mijn kat, dat was een fout van mijn kant. Maar daarop antwoordde ze lachend ‘dat heb ik al’. Ik heb mijn best gedaan nette tekst en geen schuttingtaal te gebruiken, maar het ziet er nog steeds vrij slecht uit, sorry hiervoor, ik kan het niet anders verwoorden op dit moment. Ik werd behandeld als een crimineel, terwijl het enige wat ik wou was die trein redden zodat ik afscheid kon nemen. Ik heb meerdere keren netjes, wel hyperventilerend en huilend, uitgelegd dat het een noodgeval was en mijn kat dood ging en reageerde pas boos toen ik de trein aan het verlaten was en het vrouwelijke personeelslid me lastig bleef vallen.

Gewenste Oplossing:

Het liefst wil ik dat ze ontslagen worden, maar zij zullen ook wel een weerwoord hebben en de boel verdraaien of zijn belevenis was gewoon anders en denkt hij echt dat die 7 meter 7 centimeter was en had hij niet door dat hij geremd had en de trein tot stilstand was gekomen. In dat geval stel ik voor dat deze meneer een aantal testen gaat doen voor hij weer aan het werk gaat. Ik weet dat het gevaarlijk kán zijn om over het spoor te gaan, maar dit had overduidelijk in geen enkel geval gevaarlijk/dodelijk kunnen zijn en ik stak overduidelijk op een afstand die groot genoeg was over terwijl de trein overduidelijk zo goed als stil stond. De kans dat iemand zelfmoord pleegt na zo behandeld te zijn in zo'n situatie is groter. Ik weet niet hoe ik het anders moet verwoorden, want dit is gewoon haast niet goed te maken en te onmenselijk voor woorden en ik ben ook nog steeds erg boos en gekwetst. Dit zijn echt de dingen waardoor je de hoop in de mensheid verliest. Diep triest. Hoe kun je een meisje de kans om afscheid te nemen ontnemen, door haar hyperventilerend de trein uit te gooien? Dit zou nog wel eens in de krant kunnen. Maar ja, nu is het hun woord tegen het mijne vermoed ik en ik zou zelf ook niet weten hoe dit goed gemaakt kan worden wanneer ze toch nog hun menselijkheid terugvinden en hun fouten erkennen. Ik hoop dat ze ontslagen worden. Mochten jullie nog vragen of een ander voorstel hebben dan hoor ik het graag.