Mijn Klacht:

Goedendag mijn beste heer/dame,

Vandaag was een mooie dag. Na deze dag hard gewerkt te hebben vond ik dat ik mezelf mocht trakteren op iets lekkers. En waar kan ik dat toch anders doen dan bij de C1000… Ik stond met mijn euroknaller bij de kassa wachtend voor ik kon afrekenen. Er waren drie kassa ’s open die er alle drie zeer druk uitzagen, maar na een besluit te hebben genomen stond ik in de eerste kassa te wachten. Het duurde lang. Erg lang. Te lang… Maar na een eeuwig durende tijd was het grote moment aangebroken: ik kon afrekenen. Fluitend gaf ik mijn euro aan de cassière, maar toen kwam het keerpunt. “Sorry jochie dit is een pinkassa je kan hier alleen maar pinnen. Ik kon in tranen uitbarsten. Verdrietig liep ik naar de andere kassa met het besef dat ik net een halfuur wachten heb verspild en er nog een uur bij gaat komen. Terwijl ik mijn uur zat te verkloten zag ik dat de vrouw die achter mij stond óók haar pinpas was vergeten. “Die arme vrouw”, dacht ik met medelijden. Maar wat hoorde ik nou? Ik citeer: “Oh geen probleem mevrouwtje we maken graag een uitzondering!” Binnen een minuut was de uitzondering klaar. De vrouw was weg. Klaar. En ik stond daar nog, verslagen. Ik moest mijn doodzieke oma dringend opzoeken, maar de cassière wilde daar geen uitzondering voor maken. Maar voor deze vrouw klaarblijkelijk wel.

Na dit heftige verhaal hoor ik u al denken: “Waarom? Waarom deze manipulatie?” En met deze vraag kampte ik ook. Dit is Nederland, een democratie.

Ik verwacht een excuses maar de C1000 moet niet verwachten dat ik ooit nog een stap zet in die winkel, laat staan iets koop.

Mvg. Jorian de Grote

Gewenste Oplossing:

Excuses.