Mijn Klacht:
Met deze brief wil ik vertellen hoe het allemaal is begonnen.
Toen ik 15 jaar was ben ik gaan werken, het maakte niet uit wat voor werk ik had. Ik begon 2 jaar bij mijn vader in de sloop (huizen), daarna 2 jaar in een winkel, 9 jaar in de schoonmaak (in de nacht), 10 jaar in een stanserij en nog een paar bedrijven tussen door. Het laatste in de bouw, ik werkte toen voor een uitzendbureau. Ik heb altijd gewerkt en als ik even geen werk had vroeg ik geen uitkering aan. Ik zorgde wel dat ik werk had. Zo had ik heel wat opgebouwd in al die jaren, zoals een huis in Voorburg, een auto, een caravan in België.
Maar toen kreeg ik klachten. Moeheid , pijn in de benen en de conditie ging achteruit. Ik had geen fut , maar bleef door werken. Ik ging naar de huisarts en kreeg medicijnen voor onrustige benen, maar de klachten werden steeds erger.
In de tijd dat dit gebeurde ontspoorde mijn 14 jarige dochter met loverboys en drugs. ’s Nachts haar zoeken en in samenwerking met de politie haar opsporen. Ze was een gevaar voor zichzelf.
Ze kwam ook in het tv programma opsporing gezocht.
Mijn vrouw is manisch depressief dus die kon daar niet tegen en lag meestal in bed en dan stond ik er alleen voor. Ik kan veel hebben maar dit werd toch teveel! Af en toe werd het zo erg, zo vermoeid, duizelig of ik zo dood kon vallen, het werd te veel.
De huisarts had mij ook al naar PsyQ doorverwezen want ik kon niet meer.
Ons eerste huis voor 50.000 gulden gekocht, helemaal opgeknapt en verkocht voor 110.000 gulden. Al dat geld in mijn 2e huis gestoken ook weer helemaal opgeknapt , het was toen €210.000 waard. Maar ik kon het niet meer betalen omdat ik geen uitkering kreeg, dus moest ik het verkopen voor veel minder dan het waard was. Het is verkocht aan een opkoper voor €160.000
Nu zit ik in een huurhuis, heb niets meer van wat ik heb opgebouwd, waarvoor heb ik dit verdiend?
Ik heb altijd gewerkt, nooit zonder werk gezeten en krijg nu geen uitkering. Dat hakt erin als je heel je leven hard gewerkt hebt en alles weg moeten doen als je ziek word. Als ik kon werken en alles kon redden deed ik dat toch!
Omdat we het financieel niet redden, hebben we op den duur hulp gevraagd bij de gemeente. Ik kreeg een uitkering van +- €100,- Dat is een WWB uitkering, aanvullend op mijn vrouws WIA
Ze vroegen waarom ik niet solliciteer en ik zei dat het niet ging. Dus volgde er een keuring van de GGD. Die dokter onderzocht mij en direct werd ik afgekeurd en naar de huisarts gestuurd met een briefje. Ik heb suiker en dat heb ik nu onder controle maar toen ik dat nog niet wist , werkt niet lekker. Ook zaten mijn aderen in mijn benen verstopt. Ik werd met spoed gedotterd en brachten ze 3 stands in. Het waren dus geen rusteloze benen, wat de huisarts eerst dacht, er was meer aan de hand!
Maar ik kon best werken volgens het UWV…
Nu valt alles op zijn plekje. We worden nu geholpen door Reakt. In het begin hadden wij geen advocaat (geen geld) en we wisten niet hoe dat in zijn werk ging en dan staat je machteloos tegen het UWV. Ook waren we zo moe van alles dat we het op zn beloop hebben gelaten.
Dit is in het kort. Nu hebben we alle bewijzen in handen.
Gewenste Oplossing:
erkenning
een uitkering
