Mijn Klacht:

Vanmorgen ben ik na 9 dagen terug gekeerd uit Suriname. Binnen 10 weken reisde ik 2 keer af naar Suriname. De eerste keer vanwege het overlijden van mijn moeder op 1 april en onlangs, vanwege het overlijden van mijn vader op 13 juni. Blijkbaar was het 2 keer in korte tijd naar Suriname afreizen, verdacht voor de douane op Schiphol. Nadat iedereen voor mij ( ik was één van de eersten in de rij) netjes na de eerste paspoortcontrole, mocht doorlopen, werd ik gelijk aan een spervuur van vragen onderworpen. Op zich heb ik daar geen moeite mee, maar het was de manier waarop. Ik gaf mijn paspoort netjes af en zei: ‘goedemorgen, alstublieft’. Ik had in mijn paspoort een papiertje gestopt waarop ik de boekingscode had opgeschreven, die ik bij het online checken had meegekregen. De dame met bril, pakte het briefje en zei gelijk op zeer onvriendelijke toon: ‘wat is dit’?!!!! Het was de toon waarop ze dat vroeg. Daarna vroeg ze met welk doel ik naar Suriname was afgereisd en wanneer ik mijn ticket had gekocht. Ik vertelde haar dat dit was, i.v.m. het overlijden van mijn vader en 10 weken geleden i.v.m. mijn moeder. Haar toon bleef onvriendelijk. Ik had een baret op mijn hoofd en haalde het van mijn hoofd en zei tegen haar dat ik chemo krijg en dat ik die baret niet voor mijn lol op mijn hoofd had. Nog steeds bleef ze zeer onvriendelijk, zowel in woord en gebaar. Voor ik het wist, kwam haar mannelijke collega erbij die me verzocht met hem mee te lopen. Het was duidelijk dat ze mij als verdachte zag en haar collega gevraagd had mij mee te nemen. Haar collega bracht me naar een kamertje. Dat ervoer ik als vernederend, want de mensen in de rij , zien hoe je wordt ‘meegenomen’. Zonder opgave van reden, zei hij tegen me dat ik daar in dat kamertje mocht plaatsnemen. Kort daarna werd er ook een Nederlandse dame binnen gebracht die ook daar mocht plaatsnemen. Op een gegeven moment kwam ook nog even iemand van de douane binnen met de welbekende hond. Die moest natuurlijk ook nog even komen ruiken. Het was voor mij duidelijk waarom men ons naar dat kamertje had gebracht. In dat kamertje zaten een twee douaneambtenaren achter een kleine balie. Na 5 minuten stond ik op en vroeg aan hen, hoe lang ik daar nog zou moeten zitten omdat ik mijn medicijnen moet innemen. De vrouwelijke douaneambtenaar vroeg me waarvoor ik de medicijnen moest innemen. Ik zei: ‘ik krijg chemo. Non Hodgkin’. Toen zei ze dat ze gelijk haar collega zou roepen om bij mij te komen. Die kwam vrijwel gelijk en mij werd gevraagd in mijn handbagage te kijken. Ik zei: ‘ja hoor, gaat u gang’. Hij stelde mij toen allerlei vragen zoals: ‘wanneer heb u uw ticket gekocht?, wanneer zijn uw ouders overleden?. Hij vroeg ook hoe het met de chemo zat. Hij vroeg me ook naar mijn werk en ik vertelde hem dat ik een eigen fysiotherapiepraktijk in Leiden had, maar dat ik het moest beëindigen, vanwege de chemo etc. Hij was wel vriendelijk en toonde begrip. Nadat hij mijn spullen van handbagage er één voor één eruit had gehaald, deed hij ze allemaal netjes terug en zei dat hij mijn verhaal wel geloofde en dat ik mijn weg mocht vervolgen. Ik maakte hem kenbaar dat ik dit als onprettig had ervaren en dat ik blijkbaar aan een bepaald profiel voldoe. Dat was volgens hem niet waar.

Waar het mij omgaat is de zeer onvriendelijke dame die mij op een dusdanige intimiderende toon toesprak alsof ik een klein kind was. Ik weet zeker dat ik ouder dan haar ben. Ik ben 50 jaar en ik schatte haar een jaar of 30. Behandel iedereen op een respectvolle manier en begin niet gelijk je stem te verheffen en te intimideren. Want ik geef mij paspoort netjes af en zeg vriendelijk: goedemorgen, alstublieft (toen ik mijn paspoort afgaf). Tegen deze mevrouw (bril op, donker haar, zelf mediterraan uiterlijk en best wel stevig van postuur) van de douane. wil ik zeggen: als u zelf respect toont naar de passagiers toe, zult u ook respect terug krijgen. U hoeft niet te intimideren. Ik had uw vader kunnen zijn, al zie ik er jong uit en ben ik klein van stuk. Men krijgt ontzag voor u, als mensen op een respectvolle manier behandelt. U gaf mij niet eens de kans uw vragen te beantwoorden. U luisterde niet eens, u vuurde achter elkaar vragen op me af, op een intimiderende toon. U was niet eens geïnteresseerd in mijn antwoorden. Want u had uw oordeel reeds geveld. Ik vraag me af of u bij uw opleiding geleerd hebt, om op zo een disrespectvolle manier, met mensen om te gaan. U wilde mij blijkbaar intimideren, mij bang maken. U vond blijkbaar dat mijn verhaal niet klopte. Dat ik mijn beide ouders binnen 10 weken verloren had. Dat ik ook chemo krijg. U dacht blijkbaar dat ik daar aan het liegen was. Ik had u de overlijdensakte moeten tonen. Ik had u mijn hele tas met medicijnen moeten tonen die ik voor de chemo moet innemen. Maar u gaf mij geen kans. Uw toon was zeer onvriendelijk en intimiderend en u wilde mij vernederen. Misschien heeft het u een goed gevoel gegeven, maar nogmaals, u zult daar geen respect mee afdwingen. Eerder weerzin. Ik heb jarenlang mijn eigen fysiotherapiepraktijk gehad, heb geen drugs nodig. Ik zat in de zorg, dus had ik een dienstverlenend beroep. Ik weet dus bliksemgoed hoe je mensen moet behandelen. Dat vriendelijkheid op de eerste plaats komt. Dat je niks bereikt als je mensen wil intimideren, alleen omdat je daar in een uniform staat en een machtspositie hebt. We zijn allemaal gelijk. Hoe zou u het hebben gevonden, als u voor therapie bij mij in Leiden was gekomen, en ik zou u gelijk op een onheuse manier hebben behandeld? Zou u het als prettig hebben ervaren? Gaat u altijd zo met mensen om? Ik hoop dat u dit bericht (deze klacht) onder ogen krijgt. Ik hoop dat u zich mij nog herinnert en ik hoop dat zich van bewust bent, dat u de douane geen goede naam bezorgt. Mijn onlangs overleden vader is in Suriname tijdens zijn leven zelf adjunct-verificateur op de Johan Adolf Pengel luchthaven (toentertijd Zanderij) geweest. Hij gaf zelf les op de opleiding. Hij leerde nimmer zijn ondergeschikten en leerlingen om anderen zo onheus te bejegenen. Niet omdat ik alleen reis en uit Suriname kom, moet u mij zo behandelen. Uw gedrag was zeer onvriendelijk en onaanvaardbaar. U doet aannames, stelt daarna op zeer botte toon vragen en vervolgens laat u mensen niet eens uitpraten, laat staan dat u naar het antwoord luistert. Nogmaals, ik hoop echt dat u deze klacht onder ogen krijgt en dat u zich mij nog kunt herinneren. Ik zal u in elk geval altijd blijven herinneren. Maar niet als een vriendelijk persoon. Maar misschien is dat ook uw bedoeling. Als het goed is, stond u als tweede van rechts naast uw collega’s, die overigens wel vriendelijk waren. Ik hoop niet dat u plezier schept in uw manier van optreden. U zag mij, kleine getinte Surinamer (latino-type) met baret aankomen en gezien de 100% controle, had u gelijk uw oordeel al geveld. Alle andere blanke mensen voor mij, mochten door, maar ik mocht niet door omdat ik in uw ogen blijkbaar aan een bepaald profiel voldeed. Maar ook al was dat was dat zo, dan nog diende u mij niet zo te behandelen. Het liefst zou ik deze klacht aan een krant kenbaar willen maken.

Gewenste Oplossing:

Ik ben tevreden wanneer de douane, deze mevrouw op haar gedrag aanspreekt en mij ook aantoont, dat men deze mevrouw aangesproken heeft. Daarnaast wens ik graag excuses van de douane (het liefst zou ik van haar zelf de excuses krijgen, maar dat zal de douane natuurlijk niet laten gebeuren). Deze vrouwelijke douanier, is volgens mij geen visitekaartje voor het douane korps. Maar iedereen kan veranderen. Vandaar deze klacht. Want als ik het niet kenbaar maak, valt morgen een andere passagier deze onheuse behandeling ten deel. Bij voorbaat dank voor het behandelen van deze klacht.