Mijn Klacht:

In 2013 vroeg ik assistentie van Axxicom Airport Caddy, want ik heb o.a. een vrij ernstige longaandoening en ernstige artrose van gewrichten en de wervelkolom.
Vooraf vraag ik Airport Caddy per mail hoe ik me aan kan melden.
Het antwoord is onduidelijk, dus ik stuur een 2e mail. Als ik geen antwoord krijg, bel ik. Een jongedame legt mijn aanvraag vast inclusief tijdstip en plaats van afhalen. Maar ze zegt dat ik het hotel nog moet laten bellen als ik ‘s nachts met de shuttlebus vertrek.
Het hotel heeft daar nooit van gehoord en zegt dat ik dat zelf maar moet doen. Om er zeker van te zijn dat ik genoteerd sta en het goede telefoonnummer heb, bel ik ze al ´s avonds Men zegt dat ik op de lijst sta en bij de shuttlehalte wordt opgehaald.
‘s Ochtends bel ik als ik ga vertrekken. Nu krijg ik een juffrouw die zegt dat ik me bij de praatpaal opnieuw moet melden. Ik vind het vreemd (ik moest immers vanaf het hotel bellen opdat ik ter plekke niet hoefde te wachten), maar doe dit braaf. Maar dan krijg ik te horen dat het even kan duren voor er iemand komt. Als dat mogelijk is, kan ik maar beter naar binnen gaan want het is erg koud. Ik heb weinig keus en zeul mijn koffers naar binnen, waardoor mijn schoudergewrichten al meteen opspelen.
Na enige tijd verschijnt er een juffrouw die zegt dat men dacht dat ik me bij de balie zou melden. (????? zie hiervoor).
Zij brengt me naar de incheckbalie en begint daar een gesprek met een juffrouw over nagellak van de Hema.
Als ze weer aandacht heeft voor mij, zeg ik dat ik graag onderweg een flesje water zou kopen. Dat vindt ze best. Maar voor ik het in de gaten heb, zijn we de winkels voorbij. Ze zet me af, zegt dat de gate beneden is en dat ik daar met de lift heen kan als het zover is. Ze laat me verbluft achter.
Als iedereen begint te rennen, neem ik de lift. Ik zie een enorme rij en omdat ik niet lang kan staan, ga ik maar op de trap zitten wachten.
Pas later ontdek ik dat er beneden zitplaatsen zijn. Ik ga als laatste het vliegtuig in.
Als ik terugkom staat er voor mij geen rolstoel. Wel voor twee andere mevrouwen, van wie er één bij het instappen nog zelf met krukken liep.
Een jongedame vraag of ik een stukje kan lopen naar een wagentje. Dat doe ik. Na veel rijden moet ik een stukje lopen naar de bagageband. En als de bagage er is, wordt me alweer gevraagd om te lopen, nu naar de plek waar mijn shuttlebus wacht. De juffrouw weet niet waar dat is, maar haar collega denkt het te weten.
Ik ben inmiddels moe, maar daar weet men wat op: mijn koffers zijn op een karretje geladen en dat mag ik zelf duwen.
Al snel ben ik compleet uitgeput en ik kan het tempo van de twee begeleiders (met hun dames in rolstoel) bij lange na niet bijhouden. Als ik tenslotte zeg dat het eigenlijk te gek is dat ik niet alleen moet lopen, maar ook nog mijn eigen bagage moet duwen, zegt de jongeman dat de meeste mensen dat makkelijker vinden. (Ik vraag me af waarom ze dan hulp aanvragen….)
Tenslotte stelt men voor dat ik wacht tot ze de dames hebben afgeleverd. Maar er is daar geen stoel en ik ben ook bang dat de shuttlebus (die speciaal voor mij rijdt om 1/2 2 ‘s nachts) dan vertrokken is. Dus ik ploeter voort tot ik echt niet meer kan. De begeleiders splitsen zich; de juffrouw laat me achter bij een stoel en zegt dat ze gauw terugkomt. Maar gezien haar tempo heb ik daar geen vertrouwen in en dat blijkt terecht. Dus als ik de jongeman zie terugkeren, vraag ik dringend of hij me naar die bushalte brengt. Dat doet hij zonder morren. Ik vraag hem (voor de zoveelste keer) hoe het mogelijk is dat er voor mij geen rolstoel klaar stond. “U bent er nu toch”zegt hij.
Samenvatting: Bij Airport caddy werken ze blijkbaar volkomen langs elkaar heen. Verder tonen de begeleiders weinig aandacht voor hun “clienten” en hebben blijkbaar geen idee dat er verschillende soorten beperkingen bestaan.
Na mijn klacht krijg ik bloemen en de verzekering dat ik de volgende keer alle hulp zal krijgen die nodig is.Degene die dit schrijft werkt echter in 2015 niet meer bij Axxion. Maar een vriendelijke jongedame laat weten dat ze er alles aan zal doen om het goed te laten verlopen Inderdaad staat er een juffrouw als we aankomen maar alweer van het domme, onverschillige type dat vooral naar andere passagiers kijkt. Ik voel me een bonk vlees dat vervoerd moet worden. Ik zeg haar dat mij is verteld dat ik bij het inchecken mijn handicap moet melden. Volgens haar is dat niet nodig, en ze vergeet het dus ook prompt. Ik meld het zelf. De mevrouw van Schiphol denkt dat ik wel eens gelijk kan hebben, maar op haar vraag aan mij begeleidster of het nodig is om zus of zo te doen, wuift die het weg. Ik krijg echter de indruk dat ze het toch in de computer zet. Maar nee, zo blijkt bij terugkeer vanaf Lissabon. Dus rent mijn dochter van hot naar her om hulp. Uiteindelijk ontfermt zich een lieve jongeman over me, nadat ik van de ene hal naar de andere ben gestrompeld.
Aan boord vragen de stewardessen of ik bij aankomst hulp nodig heb. Ja, ik dacht het wel. Vriendelijk laten ze weten dat ze ervoor zullen zorgen. De hulp duurt vrij lang (gebruikelijk aldus de stewardessen), maar dan komt er een pittige jongedame. Er ontstaan opnieuw problemen omdat blijkt dat er een alleenreizende jongen ook assistentie nodig heeft. We wachten lang tot dit allemaal geregeld is, maar dan helpt deze dame ons vlekkeloos naar ons busje.
Kortom: een enkeling bij Axxion doet zijn uiterste best, een ander deel zal het allemaal worst wezen.

Gewenste Oplossing:

Als de zaken goed geregeld zijn en je behandeld wordt als mens.

Beoordeling 2/10 (10)