Klacht: Stichting Idemo maakt misbruik van donaties en wachtende klanten

op 16 juni 2013 over Stichting Idemo in de categorie Stichtingen en verenigingen

Nieuwe klacht
In behandeling
Klacht opgelost
Klacht afgesloten

Mijn Klacht:

Ik wil een klacht indienen over Stichting Idemo. Langer dan een maand geleden had ik een hond (Valerie)gereserveerd via Stichting Idemo in Nederland. De hond zat al jaren in het asiel en was daarom, samen met een aantal andere honden, tijdelijk even opgevangen door een gastgezin die bestond uit een wat oudere vrouw. Ik was eerst komen kijken met mijn chihuahua pup om te kijken of ze samen klikten en het ging geweldig samen, dus reserveerde ik de hond. Mijn chihuahua was altijd lief voor honden, maar ik was bang dat een andere hond haar als prooi zou aanzien omdat ze heel klein was. Ik was wel eerder in asiels langs geweest met haar, en veel honden die ik koos zagen haar aan als prooi, dus dat ging niet door. Echter met Valerie ging het zo lief en geweldig; die was zo lief en voorzichtig met haar. Heb ook een proefwandeling gemaakt met de twee samen en dat ging heel goed. Valerie was alleen bang om grote drukke autowegen over te steken, merkte ik, dus daar moest ze nog aan wennen. Ik zou haar in juni ophalen, want dan zou ik de verhuizing achter de rug hebben (ging namelijk net op mezelf wonen).

Ik ging gelijk een heleboel spullen kopen voor de nieuwe hond. Een mand in haar maat, voor haar formaat geschikt speelgoed, een uitlaatriem, een grote voerton en nog veel meer. Daar heb ik honderden euro’s in gestoken want het was ten slotte al zeker dat ze van mij zou worden en ze stond gereserveerd voor mij op de website van Stichting Idemo. Ook heb ik alvast een cursus voor haar uitgekozen, waarin ze haar angsten met hulp van een gedragstherapeut kon overwinnen.

—Geen antwoord meer van ’t gastgezin—
Ik heb elke dag af geteld tot juni en na de verhuizing stuurde ik de vrouw van het gastgezin een SMS dat ik haar kon komen halen. Ik vroeg op 4 juni of ik d’r kon halen, maar ik kreeg geen antwoord terug. Ik dacht dat ze het misschien druk had, dus wachtte even af, maar er kwam niks. Op 4 juni stuurde ik een e-mail en nog een SMS of ik Valerie kon komen halen, maar weer kreeg ik niks terug. Wat was dat nou? Pas vorige week zondag kreeg ik een SMS terug van haar, nadat ik haar voor de zoveelste keer had ge-SMS’t of ik die zondag kon komen (ook een SMS en mail die onbeantwoord bleven!). De mails via hotmail waarin ik op 4 juni vroeg of ik haar kon halen werden nooit beantwoord, terwijl ze daarvóór wel altijd binnen een dag antwoordde. In haar nieuwe SMS beweerde ze dat ze mijn eerdere SMS’jes niet had gekregen, maar zei niks over de e-mails die zij en haar gezin ineens niet meer beantwoordden. Vreemd. Maar zand erover, ik zou de nieuwe hond dan deze zondag (vandaag op 16 juni) gaan ophalen met mijn vader samen in de auto. (heb zelf geen rijbewijs namelijk).

–Onverwachte wending–
Echter gebeurde er iets heel onverwachts gisteren; mijn vader moest naar het ziekenhuis en het was best wel ernstig. Ik voelde me zo verdrietig, maar ik zou toch mijn hondje gaan ophalen. Ik reserveerde daarom dus maar een treinkaart en betaalde deze vooraf (50 EUR!) om haar dan maar met de trein te gaan halen. Ik liet mijn twee kleine chihuahuas uit om 8 uur. Ik had om 3 uur afgesproken met de vrouw van het gastgezin, maar ik besloot om een paar treinen eerder te nemen. Beter te vroeg dan te laat he? Ik sliep nog even op de bank en zou dan om 11 uur de trein nemen. Dan kon ik ook nog wat eten in een restaurant of zo.

Ik stuurde de vrouw van het gastgezin een SMS dat ik eerder zou komen en daarom zo op de trein zou stappen. Ze belde me gelijk boos op voordat ik de kans kreeg om mijn schoenen aan te trekken. Ze zei dat deze hond niet met de trein mee kon omdat ze dat zielig vond en deze hond bang was voor verkeer, dus waarschijnlijk ook voor de trein. En dat zou ik moeten weten, zei ze. Ikzelf vond het ook beter om haar te halen met de auto, maar mijn vader kon echt niet rijden in deze staat. Ik kreeg een idee en zei dat ik nog een vriend had die een auto had. Ik zou hem even bellen om te kijken of hij vandaag kon, dus we hingen op.

–Excuses maken om de hond te houden op kosten van het asiel–
Ik belde mijn vriend op, maar hij werkte vandaag. Hij zei dat we haar vanavond dan zouden kunnen halen met de auto als hij terug kwam van zijn werk. Dan hoefde dat gedoe met de trein niet. Het kon ook wel morgenochtend, zei hij.
Dus ik belde de vrouw van het gastgezin op en zei dat ik toch iemand met een auto had kunnen regelen voor vanavond. “Nee, ik wil niet dat je vanavond komt! Dan kan het dier haar nieuwe huis niet eens verkennen in het donker!” klaagde ze.
In het donker? dacht ik. Nooit van lampen gehoord in huis? Maar nee, dat wou ze niet. Het leek wel alsof ze een reden probeerde te verzinnen om de hond te mogen houden terwijl het asiel de verzorging doorbetaalde. En dat bleek achteraf ook nog waar te zijn.
Ze klaagde dat ik met mijn vader zou komen om 3 uur en dat ik mijn afspraak niet nakwam. Ik probeerde haar uit te leggen dat mijn vader in het ziekenhuis lag, maar dat kon haar niks schelen. Ze toonde geen enkel begrip voor deze onverwachte situatie omdat ze de hond zelf wou houden en mensen alleen liet reserveren om ze aan het lijntje te houden en zo niet te hoeven betalen voor de kosten van de verzorging van het dier.
“Ik geloof niet dat jij zo’n kleine vriendenkring hebt. Je lijkt me een sociale meid dus je zult wel meer vrienden hebben!” vooroordeelde ze over mijn leven waar ze NIKS van wist.
Ja als ik dat had dan had ik het die toch gevraagd! En ja, dat had ik haar ook gezegd.
“Ja nee, als je echt om het beesie gaf, dan had je wel meer contacten gehad om haar op te halen!” zeurde ze, alsof ik kon voorspellen dat mijn vader in het ziekenhuis zou komen en alsof iedereen met een hond verplicht vrienden met auto’s hoorden te hebben in plaats van vrienden zonder auto’s. Dat ze ook een vooroodeel deed over mijn uitstraling en het aantal vrienden dat ik had vond ik ook hoogst uit belachelijk!
“Nou sorry hoor dat ik een kleine vriendenkring heb,” zei ik, en ik begon me echt te irriteren aan haar zielige pogingen om het ophalen van de door mij gereserveerde hond te dwarsbomen. “Ik heb wel vrienden maar die hebben geen auto! Ik ken maar twee mensen die een auto hebben en dat zijn mijn vader en die vriend van me!” zei ik naar waarheid. “Wat is trouwens het probleem? Als je niet wil dat ik haar vanavond kom halen, dan kunnen ik en mijn vriend haar ook morgenochtend ophalen met de auto hoor!”

Maar nee, dat wou ze ook niet. Ik zou de hond niet meer krijgen omdat mijn vader me niet kon brengen. Nee, helemaal geen begrip voor het feit dat hij in het ziekenhuis lag hoor. Die hond zat trouwens toch al 5 jaar in het asiel, dus een paar jaren extra kon ook wel, vond zij blijkbaar. Ik snapte echt niet dat ze zo’n drama maakte over dat ik haar vanavond of morgenochtend zou halen en geen begrip toonde om de reden (vader onverwachts in ziekenhuis). Ze had al die tijd mijn SMS’jes niet beantwoord, en dan gaf ze mij als klap op de vuurpijl er ook nog de schuld van dat ik “die hond nog steeds niet had opgehaald en we nu al twee weken verder waren!” Nou sorry hoor, maar ik heb al die mails en sms’jes nog die ik haar stuurde al die weken en dat mens gaf gewoon zelf nooit antwoord toen ik vroeg of ik haar kon halen. Daarom duurde het zo lang! Niet door mij! Ik was al sinds de eerste van de maand klaar met verhuizen!

“Nou, je krijgt haar lekker toch niet! Ik zoek wel een andere oplossing voor haar!” En met dat hing ze kinderachtig op. Ik begon even te huilen, maar raapte mezelf na een halve minuut alweer bij elkaar, want ik was toen echt kwaad geworden en zou het hier niet bij laten zitten.

Ik belde boos de Stichting Idemo op en diende een klacht in. “Tja, als de vrouw van een van onze gastgezinnen het niet wil geven, dan kan ik niks voor je doen,” kreeg ik te horen van de oprichter van Stichting Idemo: Conny Busstra, waarbij de onder haar verantwoordelijkheid uit probeerde te komen.
Daaraan voegde ze ook nog een vooroordeel toe dat alle chihuahua’s “valse dieren” zouden zijn en plaatste daarbij een vooroordeel over mijn witte kleine chihuahua puppy die nooit iemand kwaad deed, nooit blafte etc. terwijl ze deze nooit had ontmoet of gezien.
“Chihuahua’s zijn vals!” zei de oprichter van Idemo. Fijn. Nog en bevooroordeeld wijf! Het zat me niet mee vandaag. Ik had het gevoel dat zij en Grada van het gastgezin onder één hoedje speelden en zo probeerden te profiteren van de donaties die mensen het asiel gaven zodat Grada gratis de hond kon blijven behouden voor zichzelf op hun kosten.

— SMS’en is stom! —
Het ene op het andere domme argument volgde. “En SMS’jes sturen is belachelijk! Misschien hoort het bij deze tijd, maar die vrouw is al wat ouder en heeft daar misschien niks mee. Ik beantwoord ook meestal geen SMS’jes!” zei de oprichter van Idemo op een snobistische toon.
Wat was dat nou voor belachelijke reden om een gereserveerde hond niet te willen geven? Ik legde haar uit dat het niet alleen SMS’jes waren geweest, maar ook e-mails die onbeantwoord bleven en dat ze zelf ook niet terug belde toen ik regelmatig contact probeerde op te nemen. Bovendien hadden ik en de vrouw uit het gastgezin al maandenlang SMS’jes én E-mails uitgewisseld, dus wat nou “SMS’jes sturen is stom”??? Die vrouw beantwoorde mijn SMS’jes sinds 4 juni alleen niet meer en m’n e-mails ook niet.

Ik heb verdorie die hond al langer dan een maand gereserveerd en allerlei spullen voor d’r gekocht en dan krijg ik ineens te horen dat ik haar niet mag halen? Sorry hoor, maar dat is belachelijk. Zo ga je niet met je klanten om! Die mensen maken misbruik van de donaties die ze ontvangen. Het is hun taak om honden een goed huis te geven. Niet om ze zelf te houden op kosten van die arme nietsvermoedende donateurs terwijl ze mensen die reserveren aan het lijntje houden bij bepaalde honden.

–Liegen–
En als klap op de vuurpijl had die vrouw van het gastgezin me ook nog even doodleuk lopen zwartmaken bij de stichting door te zeggen dat ik de nieuwe hond “alleen binnen wilde houden en nooit uit zou laten”. Ze omschreef me als een luie slons die niet naar buiten wou gaan met mijn honden terwijl dat helemaal niet waar was want ze wist dat ik juist heel actief en sportief was en veel buiten in het park was met mijn dieren. Dat had ik haar ook verteld uitgebreid van tevoren. Het lef ook nog! Over laster gesproken! Ik zei dat ze al mijn buren mogen vragen hoe actief ik ben, want ik ben elke dag uren buiten te vinden met mijn honden en iedereen vind dat ik ze heel goed verzorg. Ik ga zes keer met mijn honden naar buiten per dag, waarvan 1 een grote wandeling is van 1 uur door het park en de anderen kleine wandelingen van een kwartier tot een half uurtje. Kortom; die hond zou niets tekort komen bij mij. Maar nee hoor, die vrouw van het gastgezin vind het blijkbaar teveel om tot vanavond of morgenochtend te wachten. Dat mens geeft helemaal niks om die hond! Anders had ze haar een warm huis gegund met goed eten en liefde en leuke wandelingen door het park in plaats van in een kennel.

Ik vermoed dat de mevrouw van het gastgezin de hond zelf erg leuk vond en hem gewoon niet weg wou doen. Maar als ze dat zegt, moet ze er zelf voor betalen, dus legt ze de schuld bij mij. Is er geen baas voor, mag de hond blijven zonder dat ze hem aanschaft. Als dat hondje in het gastgezin word geplaatst dan word alles door het asiel betaald en is dat dus heel goedkoop voor het gastgezin. Als de hond dan moeilijk te plaatsen is, is het alleen maar makkelijker voor het gastgezin om van de regeling te profiteren.

Met andere woorden… ik kreeg mijn hond niet om een onterechte reden! En daar kan ik nou zó niet tegen! De telefoniste (de oprichter van de stichting) bleef bij haar standpunt. “Tja, als de vrouw van het gastgezin het niet wil, dan kunnen wij er ook niks aan doen,” zei ze. “Je moet haar maar even bellen weer.”
Ik belde dat nare wijf gelijk op, maar ze had haar telefoon uitgezet, waarschijnlijk omdat ze niet geconfronteerd wou worden met de roddels die ze over me had neergezet bij het asiel als excuus om de hond te mogen blijven verzorgen zonder kosten. Ik heb potverdorie al zo lang gewacht uit deze hond uit Kroatië en ik heb zelfs de reserveer mail nog! Ik wil mijn hond! Ik heb op meer plekken geklaagd over ze en ze vermoeden dat Grada die hond zelf waarschijnlijk wou houden maar er niet voor wil betalen. Deze hond heeft namelijk dagelijks medicijnen nodig en die werkloze vrouw wil dat niet uit eigen zak betalen, maar haar toch zelf houden. Dat verklaart ook waarom ze uitsluitend de SMS’jes over het ophalen zogenaamd “nooit had ontvangen” en alle anderen wel en dat ze alle mails over ophalen nooit had beantwoord.

Ze hebben de hond die ik gereserveerd had toen ook ineens van de website afgehaald. Ze stond eerst op de “gereserveerd” pagina en nu ineens zie ik haar nergens meer op de site, ook niet bij de nog verkrijgbare honden. Die vrouw van het gastgezin wou haar gewoon zelf hebben! Daarom had ze roddels over me verspreid; zodat ze haar kon houden op kosten van de donateurs van het asiel. Maar ik had haar gereserveerd! Daar heb ik ook nog de e-mails van ook!

Dit is nou niet wat je verwacht als je met de juiste intenties een asielhond wilt! Het is hun taak om een huis te vinden voor al die dieren, niet om ze zo lang mogelijk in een kennel te houden! Ze zouden zich moeten schamen! En die Grada zou helemaal niet als gastgezin mogen dienen want ze maakt misbruik van mensen hun geld en tijd!

Als dat hondje in het gastgezin word geplaatst dan word alles door het asiel betaald en is dat dus heel goedkoop voor het gastgezin. Als de hond dan moeilijk te plaatsen is, is het alleen maar makkelijker voor het gastgezin om van de regeling te profiteren. Als de mensen in dit asiel dus een leuk hondje ziet die ze zelf willen houden maar er niet voor willen betalen, dan houden ze mensen aan het lijntje door ze te laten reserveren en het plaatsen van een dier opzettelijk onmogelijk te maken zodat ze kunnen profiteren van het geld van hun donateurs in plaats van hun eigen hond te verzorgen! Schande!

Toen ik Valerie reserveerde, vroeg ik of ze een contract had om dat vast te leggen. Maar ze zei dat dat niet nodig was, wat ik wel vreemd vond want ik hoorde van andere mensen dat het gebruikelijk was een contract te tekenen. Het was dus ook zo, maar dat mens was al van plan om haar zelf te houden. Daarom liet ze me geen contract tekenen! Ik heb wel in e-mails staan dat ze voor me gereserveerd stond. Ik heb ook ge-maild met haar dochter (die ik ook had ontmoet toen ik langskwam en ook deel uitmaakte van het gastgezin). Ik heb ook e-mails waarin ik vroeg op 4 juni of ik haar kon halen, maar dat soort e-mails bleven onbeantwoord.

Stichting Idemo profiteert van hun klanten, houdt mensen aan het lijntje, komt hun beloftes niet na en maakt misbruik van donaties! Schandalig!

Gewenste Oplossing:

Ik wil Valerie hebben, want ik heb alles al voor haar aangeschaft en ik had haar eerlijk gereserveerd! Ik had me zo lang verheugd op het ophalen van dit dier, alleen maar om erachter te komen dat Idemo misbruik van me heeft gemaakt.

Bericht van Robin van Klacht.nl

4 jaren geleden - Ik heb een bericht op Twitter geplaatst over deze klacht over Stichting Idemo

Bericht van Robin van Klacht.nl

4 jaren geleden - Ik heb een email gestuurd naar Stichting Idemo over deze klacht.

Bericht van Robin van Klacht.nl

4 jaren geleden - Ik heb een bericht op Twitter geplaatst dat deze klacht over Stichting Idemo nog niet in behandeling is genomen.

Bericht van Robin van Klacht.nl

1 jaar geleden - Deze klacht is zojuist door Stichting Idemo in behandeling genomen

Alle klachten die gemeld zijn door Geno