Mijn Klacht:

Ik wilde mijn pony om diverse redenen (zie andere bijlagen) op laten halen door de slacht. De staleigenaresse A. haalde me over om in te slapen. Ze wilde het wel regelen om te ontlasten, want ik ben zwanger. We spraken af voor 23 mei. Ik schatte in dat het plekje bij de weg te klein zou zijn. Een pony heeft ruimte nodig om te vallen bij het inslapen. Er is een sloot en ik vond het geen fijne plek. Ik stelde voor om het op een andere plek te doen en dat was geen probleem, ik moest maar even kijken, aldus mevrouw .

Iets minder dan een week van te vorige kreeg ik een telefoonnummer wat ik moest bellen om een tijd af te spreken. De desbetreffende dierenarts wist van niks. Verbaasd dat ik was, want zij zou het regelen. Dus ik was het nog zelf aan regelen. Maar goed ook, want anders was er niet eens een dierenarts komen opdagen. Goed voor je vertrouwen en zwangerschap, nadat je na ruim 18 jaar afscheid moet nemen van je trouwe viervoeter. Rendac zou mevrouw ook regelen, maar ik moest zelf maar bellen. Rendac vond het geen probleem om mijn pony tegen en kleine meerprijs van het terrein te halen. Als ik maar aan de voorwaarden voldeed; aan een verharde weg en de pony afdekken.

Mijn pony, genaamd Pres, is heel vredig en gemoedelijk ingeslapen. De dierenarts was ruim een uur later. Ik was al een aantal uur op stal. A, zei geen eens gedag. Ik was met de moeder van mijn verzorgster. Nicole heeft mij ondersteund, iets wat A. zou doen. Maar A. had zich niet aan de afspraken gehouden, keek ons niet eens aan. Ze was het duidelijk niet eens met mijn beslissing. Meerdere mensen sprak ze aan om mij over te halen om Pres naar haar zus te brengen, die een zorgboerderij heeft. Diverse mensen die me probeerden te beïnvloeden. Maar het lukte haar niet.

We liepen met de dierenarts langs A en vervolgens door de stal naar de afgesproken plaats. Die zondag daarvoor was het allemaal goed, ik moest maar zelf kijken. A. had niks geregeld, toonde geen interesse en toonde geen medeleven en aandacht. Nadat Pres was ingeslapen pakten Nicole en ik spullen uit de auto om Pres af te dekken en afscheid te gaan nemen.

De dierenarts stond met A. te praten. Met een boze blik reed hij heel hard het terrein af. Verbaasd als dat we waren gingen we verder.
A. reed later met haar auto van het terrein af. Ik liep naar haar toe, want van haar kant kwam geen enkele empathie. Ze zei: ‘Ze moet aan de weg liggen’. Ik klapte helemaal dicht. ‘Jij en Nicole moeten haar naar het hek slepen’. Hoe moet ik dat doen, ik ben zwanger. ‘Ja, dat lukt met zijn tweeën, dan doe je een touw om die poten en sleep je haar mee’. Jahoor, natuurlijk, een paar 100 kilo. Ik raakte compleet in paniek. Pres moest en zou voor het hek moeten komen, het maakte haar niet uit hoe. Want er waren lessen en de paarden moesten er langs. De paarden zouden haar ruiken en niet er langs durven. Er was genoeg ruimte, maar begreep wel dat paarden er niet langs zouden durven. Op de vraag waarom zij er nu mee komt en niet eerder, was haar antwoord: ‘Ik wist niet dat jullie de andere uitgang hadden genomen’. A. nam geen enkele moeite om te komen kijken of te informeren. Ze weet de emotionele situatie en van mijn zwangerschap.

Vervolgens maakte A. met touwen mijn pony vast aan haar trekhaak. Ik ben weggerend en volledig ingestort. Ik wilde dit niet. Hoe kan je ons dit aan doen. Nicole offerde zich op om dan maar te helpen, want keus was er niet. Het touw brak een paar keer af. Nicole zou haar hoofd vasthouden.

A.Reed volgas vanuit het gras over het zand, door het hek naar de weg. Het was één grote stofwolk. De details bespaar ik iedereen. A. maakte Pres los en reed weg. Ze liet ons in schock achter . A. sleepte mijn pony terwijl er kinderen voorbij fietste en liet mijn pony met touw en al liggen.

Ik moest het onder ogen zien, want moest met mijn auto langs Pres. Het was verschrikkelijk. Nicole was compleet over haar toeren en ik was ingestort met harde buiken. Ik was zo angstig om weeën te krijgen. Dit verdiende Pres niet. Ik kon niet eens afscheid nemen of ze werd als een hert weggesleept met alle gevolgen vandien.

Dit is echt heel traumatisch voor ons geweest. Helemaal overstuur heb ik Pres toegedekt aan de kant van de weg. A. kwam terug en maakte de opmerking: ‘Wat ligt ze goed zo he?’ Weer klapte ik helemaal dicht en Nicole ook. We haalden autobanden voor op het zeil. A. zat in haar auto. Bij terugkomst (ci 2 min) was mijn telefoon weg. Weer heel veel stress. Er waren geen voorbijgangers geweest. Want ik lette goed op. Ondertussen ging de stal al bijna dicht en waren er geen lessen geweest. We vroegen waar A heen was nadat we Pres hadden toegedekt. Ze zei dat ze het terrein op reed. Ze loog recht in mijn gezicht. Ze is eerst naar huis gereden om die telefoon daar te leggen. Dat bewijst de gpstracker, maar dat eist ik achteraf. Ik was compleet van slag en na een klein beetje rust ben ik naar mijn ouders gereden. Mijn moeder had de dochter van A. nog gebeld. Er was helemaal geen les. Er hoefden geen paarden langs.

Ik heb de politie gebeld en een app gedownload. Hiermee kon ik mijn telefoon vinden. Voor 22.00 uur lag de telefoon op een adres vlakbij stal. Na 22.00 uur is deze verplaatst. De politie wilde de telefoon halen, maar ik besloot eerst zelf nog een keer te kijken. Daarna mocht de politie komen. Uiteindelijk is de telefoon in de brievenbus van A. gevonden.

A.Was duidelijk bang dat we het hele taferelen gefilmd hadden. Het afscheid van Pres was heel mooi, maar daarna belandden Nicole en ik in een hel. Ik had mijn kind wel kunnen verliezen. We weten niet hoe we zoiets traumatisch moeten verwerken. Rond 1 uur had ik mijn telefoon terug met mijn laatste dierbare foto’s van Pres.

A.Was tegen het inslapen van mijn pony, maar zelf heeft ze een shetlander van 30 die zwaar verwaardloost is. Niet goed te zien op de filmpjes, maar deze pony heeft vergroeide hoeven en scheve heupen. De ruggegraat en heupen zij goed zichtbaar en de wintervacht is nog in tact. Deze shetlander loopt met zijn benen naar binnen toe.

Ik weigerde om mijn pony te laten lijden, maar haar doet het allemaal niks. Als stalhouder heb je verantwoordelijkheden naar de klanten toe. Een kopje koffie of enige troost kon er niet vanaf. Deze mevrouw heeft geen hart voor paarden en ook niet voor mensen!

Gewenste Oplossing:

Vergoeding voor mijn traumatherapie en onkosten. Heb de stal doorbetaald.