Mijn Klacht:
Ik heb in de afgelopen weken mogen deelnemen in een zogenaamd Jobhunterstraject. Een grotere wassen neus bestaat er niet. Medewerkster X, die goed weet hoe ze de kantjes er vanaf moet lopen, zou proberen mijn cv boven op de stapel van werkgevers te krijgen. Niet gek, zo’n extra duwtje in de rug, naast mijn eigen verantwoordelijkheid om een baan te vinden. Ik ben tenslotte al wat langer zonder baan. Het waren werkelijk dramatische weken, waarin ik zelf maar aan de rem van het traject heb getrokken. Afspraken werden niet nagekomen, werkgevers werden niet nagebleven, op vrijdagmiddag om 4 uur kreeg ik nog eens lafjes een vacature toegestuurd. Dan had X het gevoel dat ze voldaan het weekend in ging. O ja, het ging dan ook nog om een functie in Maastricht, terwijl ik in Noord-Holland woon. Ze kwam eigenlijk niet verder dat een telefoontje plegen en een cv doorsturen. Geen enkele ambitie van het UWV om een organisatie wat meer binnen te dringen of een goed verhaal over mijn profiel af te steken. ‘Daar is dit project niet voor’, aldus X, die inmiddels op het terras zat. Waar is het traject dan wel voor? Het ontbreekt UWV weer eens aan visie, what’s new? Visie hoe je mensen echt aan werkt kunt helpen.
Proost X!
Gewenste Oplossing:
Oplossing: investeren in betrokken medewerkers en weten hoe je resultaat kunt boeken bij werkgevers. Verdiepen in de doelgroep dus.
