Mijn Klacht:
Update 6/3/24
Rennen, stampen, schreeuwen, huilen, met deuren slaan, krijsen en ga zo maar door. Al 15 maanden lang zit ik gevangen in deze eindeloze hel. Het heeft mijn huwelijk gekost, en ik heb mij zelfs moeten aanmelden bij psychotherapie omdat ik er helemaal doorheen zit. Hoe lang moet dit nog doorgaan? Moet ik de politie gaan inschakelen? Jeugdzorg?
Ik ben nu lang genoeg vriendelijk gebleven zonder verbetering – dit moet echt veranderen.
Het oorverdovende geluid begint al vroeg in de ochtend, en de kinderen boven lijken eindeloze energie te hebben, rennend tot ’s avonds laat. We kunnen in het weekend niet meer van onze rust genieten. Het is alsof we met deze mensen samenwonen, en dat is toch niet normaal? Ik smeek al 15 maanden om hulp, maar er wordt helemaal niets gedaan. Waarom?
Onze lampen komen naar beneden, het hele huis trilt op zijn grondvesten. En als klap op de vuurpijl schreeuwen deze mensen eindeloos naar hun kinderen. Is dit mishandeling? Ik denk het wel. Het is gewoon echt niet normaal meer. Ik begrijp niet waarom jullie dit zo ver hebben laten komen. Elke keer sturen jullie die logboeken op, maar er is geen ruimte om al het lawaai erop te noteren. Het is gewoon ELKE dag, van ’s ochtends tot ’s avonds! Wat willen jullie nog meer weten? Elke keer als ik bezoek heb, schrikken ze ervan dat ik in deze omstandigheden moet leven met mijn zoontje. Mijn mentale gesteldheid gaat hard achteruit.
Staedion, wanneer nemen jullie eindelijk actie?
Update 26/9/23
Maar weer een nieuwe geluidsopname:
https://drive.google.com/file/d/17VhDrEy4euFrON174Xd5gquA1WwOmPiN/view?uspsharing
——————-
Update 24/9/23
Hier zijn we weer. Helaas was het opnieuw een dag vol lawaai, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, met slechts sporadische en korte onderbrekingen. De laatste luide stoot? Na 22:45 uur, bijna 2 uur (!!) nadat ONS kind allang had moeten slapen. Het is werkelijk onaanvaardbaar.
Staedion, is dit logboek voldoende voor jullie?
———————-
Update 23/9/23
Opnieuw een situatie-update, aangezien we ons bewust zijn van de vele mensen die met interesse (of desinteresse) ons verhaal volgen. Gedurende een langere periode hebben we geen updates kunnen delen (of willen delen), simpelweg omdat we uitgeput zijn. Het vergt aanzienlijke energie om voortdurend met deze kwestie bezig te zijn, en eerlijk gezegd, willen we dit niet langer. We wilden vandaag opnieuw een klacht indienen via de Staedion-website, maar helaas is de website momenteel niet toegankelijk.
Dus doen we het op deze manier.
De afgelopen drie dagen lijkt het geluid alleen maar erger te worden. Het gestamp en geschreeuw (van ouders tegen hun kinderen) is bijna onverdraaglijk geworden. Gisteravond moesten we ons huis om 22:00 uur verlaten omdat het gewoon niet te harden was. Kun je je voorstellen hoe dat voelt? Je eigen huis ontvluchten, laat op de avond, omdat je helemaal van streek raakt door je buren? En dit was niet eens de eerste keer.
Vanmorgen werd ik weer heel vroeg wakker van hartkloppingen die zo hevig waren dat ik dacht dat mijn hart elk moment uit mijn borst kon springen. Als je slaapt, moet je ontspannen zijn. Maar wij zijn dat niet. Onze slaap voelt als een eindeloze marathon zonder rustpunten. Het is een voortdurende worsteling. Het is zaterdag, de dag waarop we ook zouden moeten kunnen ontspannen. Maar nee, we zijn gebonden aan het onvoorspelbare ritme van onze bovenburen.
We willen hierbij nadrukkelijk wijzen naar de woningcorporatie Staedion, omdat zij verantwoordelijk zijn voor het plaatsen van een heel gezin, waarvan een kind autisme heeft, in een woning bovenin met een houten constructie, en een alleenstaande vrouw onderin. Hoe kunnen ze dit bedenken? Waar zijn de hersenen binnen dit bedrijf?
Op dit moment proberen we te werken.
We proberen ons te concentreren op ons werk terwijl er boven ons weer hard gestampt wordt. Speelgoed wordt gegooid. Iets rolt heen en weer. Onze muren trillen. De ruiten in onze deuren trillen. De lijst van verstoringen lijkt eindeloos. We beschikken over geluidsopnames van verschillende situaties, en als je naar beneden scrolt, kun je enkele van deze fragmenten beluisteren. Het heeft weinig zin om deze opnames opnieuw te plaatsen, aangezien het geluid onveranderd is gebleven. Het is mogelijk zelfs luider geworden, vermoedelijk omdat de kinderen boven zich momenteel in een groeifase bevinden.
Kun je morgen weer een update verwachten? Waarschijnlijk wel.
—————————————–
Update 21/9/23
Ik wil mijn diepe teleurstelling en frustratie opnieuw uiten. Onze ervaring met het vinden van een geschikte oplossing voor onze problemen heeft tot nu toe helaas veel te wensen overgelaten.
Onlangs hebben we een bezichtiging gehad voor een ander huis. Helaas zijn wij op de tweede plek geëindigd en hebben wij het huis niet gekregen. Wat een ontzettende domper, want wij weten niet wanneer wij weer een volgende aanbieding krijgen.
Onze inschrijfduur is slechts 7 jaar.
Helaas hebben we tot op heden ook geen reactie ontvangen op onze eerdere communicatie met Staedion.
Daarnaast hebben we enkele logboeken ontvangen om het lawaai van onze bovenburen te documenteren, maar deze zijn echt niet bruikbaar gebleken vanwege de beperkte ruimte om alle geluidsoverlast adequaat vast te leggen. Het geluid van onze bovenburen blijft een groot probleem en heeft een ernstige impact op ons dagelijks leven. Het begint vaak al vóór de wekker afgaat en gaat door tot laat in de avond, zelfs nadat ons kind in bed ligt. Het is belangrijk op te merken dat ik momenteel geen oordoppen kan dragen vanwege gezondheidsredenen, hoewel ik deze specifiek had aangeschaft om het lawaai te verminderen.
Het is gewoon echt niet te doen.
Ondanks onze pogingen om met onze bovenburen te communiceren via WhatsApp wanneer het geluidsoverlast ondraaglijk wordt, hebben deze inspanningen weinig tot geen effect gehad.
We bevinden ons in een uitzichtloze situatie en voelen ons machteloos.
We hebben aan Staedion gevraagd of er de mogelijkheid bestaat om ons te helpen bij het vinden van een andere woning, zelfs als deze zich in hetzelfde gebouw bevindt en afkomstig is van Staedion, maar op een hogere verdieping ligt en mogelijk één kamer minder heeft.
We overwegen zelfs om professionele hulpverleners zoals mijn therapeut en huisarts in te schakelen om de ernst van onze situatie te benadrukken. We hebben alle bewijzen die nodig zijn.
Onze huidige leefsituatie is onhoudbaar en heeft een verwoestende invloed op ons welzijn. Het dagelijkse lawaai van onze bovenburen heeft een enorme impact op ons gezinsleven en onze gezondheid. We voelen ons gevangen in ons eigen huis en kunnen absoluut geen rust vinden. Het is een situatie die vergelijkbaar is met een eindeloze vliegreis naast een krijsend kind, zonder enige mogelijkheid tot ontsnapping.
We vragen u dringend om onze klacht serieus te nemen en ons gezin te helpen. We kunnen niet langer in deze omstandigheden blijven verkeren en hopen op een snelle en effectieve oplossing.
We hebben een contactpersoon bij Staedion, en hoewel deze persoon de indruk wekt begaan te zijn met onze situatie, verlopen de reacties op onze e-mails niet erg vlot. We blijven echter hopen dat hij ons kan ondersteunen. Het doel van dit bericht is echter niet om hem aan te spreken. Hij heeft zijn bereidheid getoond om binnen de wettelijke mogelijkheden te helpen. Helaas kan hij ons niet voorzien van een voorrangsverklaring of een nieuwe woning.
————————————————————–
Update 7/8/2023:
Ik breng jullie op de hoogte van het feit dat Staedion contact heeft opgenomen nadat ze de klacht eindelijk hebben ontvangen. Het heeft even geduurd voordat ze reageerden.
Ik ben enigszins terughoudend over de aangeboden hulp. Ze hebben voorgesteld dat we een logboek moeten bijhouden (alsof mijn opnames van de afgelopen maanden niet voldoende zijn?). Dit betekent dat we nog steeds gedurende enkele weken, of misschien zelfs maanden, met dit geluid moeten leven.
Eerlijk gezegd is dit echt onaanvaardbaar, maar opnieuw lijken we geen andere keuze te hebben.
We hebben ook ingestemd met mediation, hoewel ik me afvraag of dit daadwerkelijk effectief zal zijn.
Het voelt alsof we in cirkels draaien rondom het probleem, terwijl de oplossing eigenlijk heel eenvoudig is: ofwel zij verhuizen, ofwel wij verhuizen. Het is gewoon echt zo simpel.
Mijn familie en ik, samen met onze twee katten, zijn al meer dan een week niet thuis. We zijn gedwongen om aan de andere kant van het land bij familie te verblijven om wat rust te vinden. Het is opmerkelijk dat onze zoon zich hier zonder al het omringende lawaai beter voelt, en zelfs onze katten lijken minder gestrest, ondanks de vreemde omgeving.
Ik vraag me af waarom we in deze situatie beland zijn.
Bovendien kan ik niet anders dan nadenken over hoe we verder moeten. Terugkeren naar ons huis met de storende bovenburen is echt geen optie meer. Zowel onze zoon als onze katten verdienen deze ongemakken niet.
Het voelt alsof ons gezinsleven hier langzaam wordt uitgehold. Het is treurig dat er vaak iets ernstigs moet gebeuren voordat er serieus aandacht aan problemen wordt besteed in dit land.
Helaas is ontsnappen geen optie, en binnenkort moeten we gewoon terugkeren naar huis. Onze zoon staat op het punt om zijn laatste jaar op de basisschool te beginnen, terwijl mijn man afstudeert. Ik vraag me af hoe we dit kunnen aanpakken in deze moeilijke situatie.
De woede binnenin mij groeit, maar ik moet kalm blijven, hoe moeilijk dat ook is. Ik heb mijn frustraties al acht maanden ingehouden, maar ik ben echt op mijn limiet gekomen.
Net wanneer mijn man en kind aan het begin van een mogelijk cruciaal jaar in hun leven staan, moet ik tijd besteden aan het zoeken naar een advocaat via het juridisch loket om dit grote probleem op te lossen. Alsof ik niets beters te doen heb. Deze kwesties vormen opnieuw afleidingen die ik op dit moment absoluut niet kan gebruiken.
Ik voel me enorm uitgeput.
Wij voelen ons compleet uitgeput.
———————————————————–
Update 17/7/2023:
Een brief aan onze buren…en Staedion.
We zijn niet langer in staat om deze situatie te verdragen. Het geluidsniveau is ondraaglijk geworden en heeft een negatieve invloed op onze gemoedsrust.
Hoewel dit de enige plek is die we als thuis kunnen beschouwen, voelt het niet meer zo aan.
We overwegen zelfs om op straat te slapen, zo wanhopig zijn we.
Het is onmogelijk voor ons om rustig wakker te worden, een ontspannen diner te hebben met elkaar of gewoon tv te kijken. Onze katten zijn voortdurend gestrest en turen angstig naar het plafond.
Het overmatige lawaai heeft ervoor gezorgd dat huilen een dagelijks onderdeel is geworden van ons leven.
Het aanhoudende lawaai heeft ons gezin ongelukkig gemaakt.
Elke stap, elke deur die opengaat of sluit, elk woord dat luidop wordt uitgesproken, voelen we tot in onze vezels.
Opnieuw zijn we genoodzaakt een briefje te schrijven naar onze buren. We begrijpen dat ze geen zin hebben in briefjes, omdat het hen stoort. Tja, hun voortdurende gestamp stoort ons net zozeer hoor. Dit is de enige manier waarop we rustig kunnen communiceren over wat er aan de hand is, zonder dat de spanningen te hoog oplopen. We zijn uitgeput en hebben dringend behoefte aan verandering.
Dit is werkelijk onacceptabel en buitensporig.
Hier de Google drive-link naar onze brief voor de buren:
https://drive.google.com/file/d/1mCvO-rGlASA2L53ceW7nZxt5buGmQs8w/view?uspsharing
Het is ook zeer ernstig dat we uit angst de telefoon niet meer durven op te nemen wanneer Staedion ons belt, omdat we vrezen dat er opnieuw tegen ons geschreeuwd zal worden, net zoals de vorige keer.
Men lijkt niet te willen erkennen hoe ernstig deze situatie is. Het lijkt alsof men zo snel mogelijk van ons ‘gezeur’ af wil zijn.
Maar weet je, het is gemakkelijk praten wanneer je je werkdag bij Staedion hebt afgerond en vervolgens thuis lekker kunt gaan ontspannen.
Even geen ‘zorgen’ meer over al die mensen die klagen en het niet net zo prettig hebben als jou…
———————————————————————-
Update 10/7/2023:
We zijn uitgeput. De zomervakantie is net begonnen, maar niet voor ons.
Elke dag is er een feest bij de buren en de spanningen lopen op het moment hoog op.
We hebben hen herhaaldelijk -en respectvol- gevraagd om de kinderen niet meer rennend door het huis te laten gaan, maar je raad het al.. het blijft allemaal onbeantwoord.
We hebben altijd rustig gereageerd, vooral omdat er kinderen bij betrokken zijn.
We blijven rustig, omdat we zelf rustige mensen zijn.
Maar zoals ik al zei, de spanning tussen ons is nu wel echt voelbaar.
De buren lijken geen idee te hebben wat respect betekent.
Wanneer we hen laten weten dat het nu echt genoeg is met het lawaai, stampen ze nog wat harder op de grond. Gewoon om vervelend te zijn.
Ze moeten er toch langzamerhand ook wel genoeg van hebben, toch?
Telkens wanneer we weer tegen onze zin aan hen moeten laten weten dat het lawaai echt ondraaglijk is, zijn ze precies één dag stil en dan begint het gedonder weer. We vermoeden dat de vader, die er niet altijd is, de kinderen beter onder controle kan houden. De moeder is ten einde raad en schreeuwt de hele buurt bij elkaar.
Het was al de derde dag op rij dat ik hoofdpijn/migraine had en ik hoopte op wat rust om mijn migraine te verlichten. Ik ging mijn bed in.
Maar er was geen rust.
Je kunt de buurvrouw duidelijk horen in deze onderstaande video.
Dit is toch niet normaal meer, Staedion… iemand???
Ik kan niet slapen in mijn slaapkamer omdat de kinderen boven ons steeds van het ouderlijk bed springen, keer op keer. Ik kan niet in mijn woonkamer zitten omdat ze daar van de bank blijven springen, steeds opnieuw. Ik kan niet bij mijn zoon in de kamer zijn, want dat is de speelkamer van de bovenburen. Ook daar maken de kinderen verschrikkelijke herrie.
Er is geen plek in ons huis waar we veilig zijn voor dit oorverdovende geluid.
https://drive.google.com/file/d/1qkg7ONtEVsxsqK1Y2k8PgcrJ9Lax9B2s/view?uspsharing
En dan hebben we hier nog een video..
https://drive.google.com/file/d/1-IOLkhl331tRrB17I-W0kWKZY-BPDUqN/view?uspsharing
Het is ontzettend triest dat we meer dan 600 euro per maand moeten betalen aan huur, alleen maar om onze welverdiende zomervakantie door te brengen bij familie, omdat de leefbaarheid hier niet langer mogelijk is. Dit is een zorgwekkende situatie die dringend aandacht verdient. 🙁
———————————————————————————————————
Update 22/6/23:
Terwijl ik dit typ, lig ik in bed. Het is bijna half 12 ’s nachts en de kinderen boven ons rennen en krijsen nog steeds. Hun moeder rent achter hen aan en er heerst totale chaos.
Mijn zoon moet morgen weer naar school, dus we moeten vroeg opstaan.
Voordat deze mensen boven ons kwamen wonen, kon hij altijd keurig om 21:00 uur naar bed. Dit is nu niet meer mogelijk, omdat ze hem wakker houden.
Het doet mij denken aan wat er door Staedion tegen mij gezegd is: het zijn kinderen….
Ja, maar mijn 11-jarige zoon dan?
Dat is geen kind?
Die heeft gewoon pech gehad (quote van mevrouw M—–r) ?
Het voelt alsof er met twee maten wordt gemeten.
Het is een uitzichtloze situatie. Iedereen in ons huis is rusteloos. We zijn allemaal uitgeput.
We hebben al contact opgenomen met zowel de huisarts als de GGD, maar er is een enorme wachtlijst bij de GGD.
We moeten het er maar mee doen…
Dit geluid gaat door merg en been. Er giert constant adrenaline door ons lijf.
Soms vraag ik mij af wat het nut van deze updates is; het maakt toch niks uit. Je kan net zo goed tegen een muur praten, want vanuit de kant van Staedion blijft het akelig stil.
Ik voeg bij deze update een nieuwe audio (Google drive) toe.
Al deze geluiden zijn vandaag opgenomen, met het laatste geluid zo’n half uur geleden.
Om de volledige ervaring te krijgen, raad ik aan om met een koptelefoon te luisteren. Dan zul je precies voelen wat wij dagelijks moeten doorstaan. Ik gun dit echt niemand.
Het is inmiddels 23:45 en het is nog steeds niet stil boven.
https://drive.google.com/file/d/1X8WjjpCZ4cJ-vcTriUd4rPeMBiOX2fw3/view?uspsharing
——————————————————————————-
Update 12/6/23:
De nieuwe vloer van de bovenburen ligt nu al een tijdje, maar het lijkt erop dat het geluid alleen maar erger is geworden. De kinderen zijn nog steeds duidelijk hoorbaar, dag in/dag uit. Het is gewoon eindeloos.
Ze rennen de hele dag door het huis alsof hun leven ervan afhangt. En nu klinkt het geluid dat ze produceren zelfs nog erger. Het lijkt wel alsof er een clubfeest boven ons gaande is, compleet met een intense bass die je hartkloppingen bezorgt. Alsof je gedwongen wordt om naar een stomende nachtclub te luisteren.
Heb ik dit gemeld bij Staedion? Nou, eigenlijk niet.
Waarom niet?
Wel, simpelweg omdat ze niet luisteren. Ze nemen dit totaal niet serieus. Het voelt alsof ik tegen een muur praat. Ik durf bijna niet meer voor mezelf op te komen tegenover deze organisatie. Door hun ben ik in de loop der jaren heel veel kwijt geraakt.
Staedion, wie er ook achter het bureau zit, nu naar dit scherm kijkt en misschien, heel misschien, nog een klein beetje menselijkheid bezit; We zullen er alles aan doen om hier zo snel mogelijk weg te komen.
En geloof ons, de volgende bewoner zal absoluut niet zo geduldig zijn als wij. Dus als jullie dit probleem niet NU oplossen, bereid je dan maar voor op een nog groter probleem in de toekomst.
Dit is absoluut geen bedreiging. Wij zijn niet van dat soort mensen. Nee, dit is gewoon een eenvoudig logisch gevolg van jullie fantastische fouten. Want waarom zou je je druk maken over de gevolgen van jullie acties, toch? Het is allemaal gewoon een kwestie van gezond verstand.
Ik hoop echt op een positieve update in de toekomst. We zijn compleet uitgeput. Misschien krijgen we ooit de rust waar we naar verlangen? Deze week heb ik in ieder geval een afspraak met de huisarts, want deze hartkloppingen kunnen gewoonweg niet gezond zijn.
——————————————————————————-
Update 26/5/23:
Ik wil allereerst melden dat ik een e-mail van klacht.nl heb ontvangen waarin staat dat Staedion geen actie wil ondernemen met betrekking tot onze zaak. Het is verdrietig dat wij als huurders op deze manier behandeld worden.
Helaas blijft het probleem onopgelost en ondervinden we nog steeds aanzienlijke overlast van onze bovenburen. Zelfs gisternacht, tot 01:30 (am), hoorden we de kinderen, die nauwelijks 3 jaar oud zijn, nog steeds rennen en stampen, terwijl ons eigen kind probeerde te slapen voor school de volgende dag. Wij moesten om 06:00 uur op. Het is zo uitputtend, maar we vragen ons af wat we nu nog kunnen doen.
De bovenburen hebben weliswaar eindelijk een geluiddempende ondervloer laten leggen, maar dit houdt het geluid dat de kinderen produceren helemaal niet tegen.
Bovendien krijgen we steeds sterker het gevoel dat Staedion het nu persoonlijk op ons heeft gemunt vanwege onze openbare klachten. Ze melden ons zonder enige reden aan bij verschillende vreemde instanties, waarvan wij dan weer moeten annuleren.
We hebben het idee dat dit nu gebeurt simpelweg omdat we niet opgeven.
In onze wanhopige situatie hebben we als huurders werkelijk geen enkele zeggenschap. Ik zou niemand aanraden om een contract met deze organisatie aan te gaan en zeker geen woning bij hen te huren. Ik wil helemaal niet generaliseren, maar het personeel daar is ronduit onbeschoft en totaal niet behulpzaam.
——————-
Update 24/4/23:
Op 24/4/23 hebben we gesproken met mevrouw M—–r van Staedion. Nou ja, gesproken willen wij dit niet helemaal noemen want op het moment dat wij ons zegje wilden doen hangt mevrouw op met de woorden: ‘Ga eerst maar even afkoelen’. Bizar, want ze liet ons totaal niet aan het woord. Er was niet doorheen te komen. We merkten dat ze totaal geen empathie toonde.
Ze vroeg ons om geen briefjes meer bij de buren in de bus te doen, omdat het hen stoorde. Wij stellen voor dat er geen oorverdovend gestamp meer is, dat is namelijk ook storend.
Normale leefgeluiden zijn echt prima hoor, daar hoor je ons niet over klagen. Dit gestamp dat vaak meer dan 10 uur duurt is NIET normaal en daar gaan wij niet mee akkoord.
Ik stel voor dat mevrouw M—–r een paar dagen bij ons komt logeren, ik garandeer dat ze binnen een paar uur gillend wegloopt.
Staedion heeft de buren gevraagd om de vloer te veranderen, maar na bijna 6 maanden hebben ze nog steeds geen actie ondernomen. Een beetje vertraging is het excuus van mevrouw M—–r. Dit is echt niet langer acceptabel.
Mevrouw M—–r, bent u op de hoogte van de negatieve effecten die harde geluiden op het lichaam kunnen hebben? Dit kan leiden tot agitatie van de luchtwegen, snelle polsslag, hoge bloeddruk, hoofdpijn en in extreme gevallen zelfs tot gastritis, colitis en hartaanvallen. We kunnen nu al een aantal van deze symptomen bij onszelf waarnemen.
De kinderen boven ons hebben het recht om te rennen en te stampen, omdat het kinderen zijn, maar ons kind mag wel hieronder lijden. Hoe krom is dit?
We hopen dat iemand bij Staedion, met meer empathie, deze zaak kan oppakken. We zijn ten einde raad.
Wij zijn niet uit op burenruzie, maar Staedion lokt dit nu wel uit. Wij zijn altijd heel vriendelijk geweest omdat dit gewoon is hoe wij zijn.
Wij zijn er voor de mensen… – mevrouw M—–r is dat zeker niet.
Dit is een klassiek geval waarbij het slachtoffer als de dader wordt neergezet. Bizar!
——————-
Originele klacht:
Staedion leek het een goed idee te vinden om een gezin met kinderen boven ons te plaatsen in een houten portiekwoning. Helaas ervaren mijn gezin en ik al bijna zes maanden lang aanhoudend gestamp, geren en gegil, wat ons erg uitput en ons werk en slaap enorm beïnvloedt.
Ondanks onze smeekbedes heeft Staedion niet gereageerd en hebben we slechts één medewerker gezien die ons vertelde dat we gewoon pech hebben. Het excuus dat het kind boven ons autisme heeft, wordt vaak gebruikt om de situatie te rechtvaardigen, maar mijn eigen zoon heeft autisme en gedraagt zich totaal niet op deze manier.
Zelfs al was dit te wijten aan autisme, dan nog is het onacceptabel. Er moet dan een woning voor deze mensen gevonden worden waar hun kind gewoon kan rennen en gillen zonder anderen hiermee te storen.
Wij hebben door dit alles flinke last van PTSS en depressies.
Elke dag heb ik hoofdpijn. Mijn oren doen pijn omdat ik al 6 maanden met oordoppen in moet slapen.
Wanneer wordt er serieus naar ons geluisterd en houdt dit op?
Wij hebben ook gewoon recht op woongenot!
Ik voeg wat links naar mijn Google drive met een geluidsfragmenten van hoe hard het geluid is. Dit gaat dus de hele dag door en wij hebben gewoon ‘pech’. Ik zal dit blijven updaten met meer fragmenten. :
https://drive.google.com/file/d/1FPpWzJ1PiN0F9dKxajq228Cey_JRIsBX/view?uspsharing
https://drive.google.com/file/d/1IRvUMvVcsO1PnpRmdkgFnM6Q0ZLI0vT7/view?uspsharing
Gewenste Oplossing:
Gewenste Oplossing:
1. Dit gezin moet dringend naar een nieuwe woning waar er in ieder geval geen onderburen zijn zodat hun kinderen gewoon kind kunnen zijn. Niemand is bereid om onder deze omstandigheden te leven en wij denken niet dat het isoleren van de vloeren voldoende zal zijn om het probleem op te lossen (update 26.5.23: Zoals voorspeld, dit heeft het probleem niet opgelost).
2. Help ons verhuizen. Het is echt genoeg nu.
