Mijn Klacht:

Beste Amy van Smaragd Reizen,

Ik wil heel graag weten hoe het met je gaat. Ik denk dat je nog wel weet wie we zijn. Een reisgezelschap met een man in een rolstoel (dwarslaesie) een vrouw van 73 en een broer en schoonzus die een reis van 3 weken naar Java willen maken, vergeet je niet zo snel, denk ik.

Vooral de reden van de reis zal je je nog wel herinneren. Dat was immers een prachtig verhaal. Was het niet 24 jaar geleden dat die man in die rolstoel ook op Java was en door een vreselijk ongeluk daar zijn dwarslaesie opliep? En was het niet de droom van deze man om na 24 jaar die reis af te maken met de mensen die hem dierbaar zijn en die hem zo gesteund hadden al die jaren? En was jij niet degene die aangaf dat je dit wel voor hem zou regelen en ervaring had met het verzorgen van reizen voor mensen in een rolstoel? Het reisbureau dat wij hadden ingeschakeld legde alle vertrouwen in jouw handen, want jij was de Indonesië specialist. Het reisbureau stuurde ons ook een rekening van bijna €16.000 om deze reis mogelijk te maken. Dat geld ging bijna allemaal naar jou.

Ik vraag me af of je lekker kunt slapen na de vreselijke reis die je voor ons ingeregeld hebt. En of je nog wel eens terugdenkt aan waar het zo afschuwelijk mis is gegaan. Was dat voor jou het moment dat we op het vliegveld aankwamen op Java en de man in de rolstoel niet eens in het busje kon komen dat je geregeld had? Of was dat bij elk bericht van ons bij elk volgend hotel dat je had gereserveerd, maar waarvan geen enkele kamer geschikt was voor de man in de rolstoel? Wat waren we dan uren druk om alsnog een geschikte kamer te vinden. Was dat misschien de treinreis die we betaald hebben, maar die we niet konden maken, omdat we niet met de rolstoel in de wagon konden komen? Of was dat het moment dat je besloot te liegen over een hotel dat niet geschikt bleek en je ons midden in de nacht aan de andere kant van de wereld aan ons lot overliet zonder enig zicht op een hotel waar we konden slapen?

Ik denk dat je prima slaapt … anders had je wel toegegeven dat je het allemaal behoorlijk onderschat had. Anders had je wel mee willen werken aan de zaak die we tegen je aan spanden via de Geschillencommissie Reizen. Maar ja … je bent niet ANVR aangesloten, dus ben je niet verplicht om mee te werken. Heb je dat bewust gedaan? Je niet aansluiten bij de ANVR? Zodat je het vreselijk kunt verpesten voor mensen, maar je je daar niet voor hoeft te verantwoorden? Ik denk dat je al wel wist dat een civiele rechtszaak aanspannen vooral heel veel geld en energie kost en onderaan de streep wellicht niet op financieel vlak voor genoegdoening kan zorgen.

Kun jij namelijk vertellen hoe hoog het bedrag moet zijn wat de man in de rolstoel moet krijgen om de vreselijke reis naar Java te compenseren? Wat moet iemand krijgen die op vakantie volledig teruggeworpen werd op de zorg van zijn broer en moeder, omdat de hotels niet geschikt bleken voor hem? Wat geef je de man in de rolstoel die door deze reis niet meer kan vertrouwen op zijn lijf en heel 2017 bijna in huis en op bed door heeft moeten brengen, omdat hij op Java overbelast is? Jij liet hem immers onnodig lange reisdagen maken, kris kras door het land. Wat moet iemand hebben die niet naar verjaardagen kon, of geboortes of feestjes? En kun jij dan ook vertellen welke rechter dit bedrag zeker gaat toekennen? En hoeveel energie dit allemaal weer gaat kosten? En hoeveel geld? En of het wel genoegdoening geeft? En of jij hier wel van leert en het je ook iets doet?

Ik denk dat je nog best wel weet wie we zijn en heel soms wellicht even terug denkt aan ons. Misschien vraag je je zelfs soms af hoe het met ons gaat. Voordat je die €16.000 had ontvangen, was je namelijk de vriendelijkheid zelve en was je buitengewoon geïnteresseerd in de man in de rolstoel. Ik denk echter dat je vooral heel erg blij bent dat je er op deze manier vanaf gekomen bent en hier zelf geen greintje pijn aan over hebt gehouden. Ik denk dat ons dat nog het meest verdrietig stemt … het feit dat er mensen bestaan zoals jij.

Gewenste Oplossing:

Bij een financiële genoegdoening en oprechte excuses.