Mijn Klacht:

Ik heb meer dan vier jaar geleeft bij het RIBW en tijdens deze tijd was ik op mijn slechtst. Mijn depressie had zijn absolute hoogtepunt bereikt in deze periode. Ik weet bijna niet waar ik moet beginnen met deze klacht…

Ik ben bij het RIBW komen wonen omdat ik autisme heb en mijn thuissituatie destijds niet meer kon verdragen.

De begeleiding is jong en onervaren. Het gros van de begeleiders bestaat uit stagaires, broekies van pakweg net 18 jaar oud die even langs de deur komen, een snel babbeltje maken met een client, en vervolgens weer weg gaan. Het stelt echt niks voor en kan bijna niet door gaan voor begeleiding.

Vaste begeleiders liegen vaak tegen clienten: Meer dan eens heb ik meegemaakt dat mijn vaste begeleider me een telefoontje gaf met de mededeling dat hij niet op onze afspraak kon komen. De reden? Ik lag volgens hem nog in bed. Zelfs toen ik hem vertelde dat ik al heel lang uit bed was wilde hij niet toegeven dat hij aan het liegen was. Dit schetst hopelijk een beeld van hoe het RIBW haar clienten behandelt.

Klachten worden niks mee gedaan: Ik woonde op een groep met nog drie anderen, en twee van deze jongens hadden meestal de groeps pinpas in hun bezit. De bedoeling van deze pinpas is om eten en drinken mee te kopen voor de groep, maar deze pinpas was bijna altijd leeg omdat die twee jongens er andere dingen van kochten. Toen ik het RIBW hier mee confronteerde kreeg ik een onvergetelijke reactie: Tsja, dat moeten jullie dan zelf maar uitvechten. Meer hulp werd er in deze situatie niet geboden.

Hygiene:
Omdat de begeleiding op zijn zachtst gezegt minimaal is, zijn de meeste groepswoningen een nachtmerrie wat betreft hygiene en gezondheid. Op en dag heb ik besloten het gasfornuis in de keuken van de muur te verplaatsen, en ik schrok me wild van de hoeveelheid schimmel en rotzooi wat zich er genestelt heeft. Ik heb hier een foto van gemaakt, maar toen ik daar over begon met de begeleiding maakten ze snel duidelijk dat ze geen interesse hadden om die te zien. Er werd snel over heen gepraat.

Onveilig: Ik had een aantal vrienden gemaakt tijdens mijn tijd bij het RIBW, die ook binnen de organisatie woonden. Hun ervaringen waren helaas niks beter dan die van mij. Een vriend werd doodleuk in huis geplaatst bij een drugsdealende jongeman die hem meer dan eens met de dood had bedreigt. Zoals verwacht: het RIBW keek er naar en deed helemaal niks.

Als je bij het RIBW besluit te wonen, mag ik hopen dat je niet gehecht bent aan je spullen, want dingen die uit het huis en zelfs uit je kamer gegapt worden is niks nieuws. Ik had de gewoonte om altijd mijn kamerdeur op slot te doen voordat ik weg ging, en ik controleerde ook altijd of die ook echt op slot zat. Desondanks raakten er steeds meer spullen zoek op mijn kamer. In het begin dacht ik er niks van omdat ik veronderstelde dat ik zelf misschien in de war was of zo, maar de incidenten volgden elkaar steeds op en het waren ook vaak dezelfde spullen die zoek raakten. Toch is er maar 1 iemand die verder een sleutel heeft van je kamer, en dat is je begeleider. Rara?

Een laatste verhaaltje dat ik nog zal vertellen is over een RIBW groepswoning waar een andere vriend van mij kwam te wonen. Hij kwam te wonen in de kamer van een oud client die zelfmoord heeft gepleegt door zichzelf op te hangen in de badkamer. Toen hier naar gevraagt werd fluisterde de begeleidster geirriteerd: Wie heeft je dat vertelt? Dit mogen mensen niet te weten komen.

Ik kan een heel boek schrijven over mijn tijd bij het RIBW, maar dat zal ik je besparen. Het was een vervelende, negatieve periode in mijn leven die ik nog steeds probeer te vergeten. Gelukkig gaat het nu een stuk beter, maar ik zet me graag in om mensen te waarschuwen over deze afschuwelijke organisatie. Dat dit kan in Nederland vind ik persoonlijk een grof schandaal.

Als een (groeps)woning met begeleiding voor iemand met een beperking is waar je naar zoekt raad ik je aan om in gesprek te gaan met Aveleijn. Aveleijn is misschien ook niet geweldig, maar laat het RIBW ver achter zich.

Gewenste Oplossing:

Ik denk niet dat het RIBW nog onder een slechte reputatie als dit uit komt. Er zou een hele frisse wind moeten waaien binnen de organizatie, en dat moet van hogerop komen. En laat dit nou juist de mensen zijn die het helemaal niks lijkt te interesseren. Ik probeer van nature een optimistische vrouw te zijn, maar ik vind het lastig om hier iets positiefs in te vinden, zelfs als hypothese.

Ik ben tevreden als het RIBW word opgelost, of opgenomen word in een betere organisatie die er vervolgens een nieuwe doorstart mee maakt.