Mijn Klacht:

Verslag van gebeurtenissen rondom aanhouding van Xander (Cornelis Alexander) van Spanje, woonachtig Wantijstraat 18 te Dordrecht. Geboren 12-01-1982 te Dordrecht. In dit verslag beschrijf ik de gebeurtenissen die, door het gebruikte politiegeweld, hebben geleid tot een voor mij blijvende invaliditeit. (Het is goed om te beseffen dat ik sinds mijn 8 weken durende opname in het ziekenhuis in april en mei 2018, waarvan 6 weken op de IC vanwege nierfalen (noodzakelijke dialyse), hartfalen en longontsteking, een zeer zwakke gezondheid heb. Door complicaties met mijn schildklier ben ik aangekomen tot een huidig gewicht van 160 kg. Lijdend aan PTSS en nauwelijks nog mobiel ben ik mijn werk en mijn sociale relaties hierdoor allemaal kwijtgeraakt).
Het is dinsdag 20 oktober 2020. Ik (Xander) heb die dag veel alcohol gedronken. Om circa 23.00 uur een heftige ruzie met Samantha (mijn inwonende vriendin). Samantha voelde zich daardoor bedreigd en is, samen met onze dochter Davina (die ze uit haar bedje had gehaald), zeer boos naar buiten gevlucht en wilde niet meer met mij praten. Buitengekomen heeft Samantha het alarmnummer gebeld.
De politie is circa 23.30 uur gearriveerd. Politie heeft in eerste instantie aangebeld. Ik deed niet open omdat ik heel erg bang was en dacht dat de politie misschien wel weg zou gaan.
Ik ben binnen blijven zitten. Ik was slechts gekleed in een joggingbroek (dus volledig met ontbloot bovenlichaam). De gealarmeerde agenten, minimaal 11 a 12 man ( 3 a 4 busjes) sterk en een politiehond zijn de woning binnengedrongen door het forceren van de voordeur. Ze hadden het huis omsingeld. Toen de eerste agenten mijn woonkamer binnendrongen ben ik gaan staan. Ik had niets in mijn blote handen ,heb geen bedreigingen geuit of me anderszins agressief opgesteld, maar ben in staande positie wel direct getaserd. Dit gebeurde zonder enige waarschuwing vooraf. Ik heb me bij deze hele aanhouding verder op geen enkele wijze verzet of bedreigingen geuit jegens de betrokken politieagenten.
Als gevolg van dit taseren ben ik met mijn volledig verstijfde spieren op mijn buik op de grond gevallen. Hierbij zijn mijn kniepezen gescheurd aan beide knieën. Dit is volgens betrokken artsen het gevolg van zeer grof geweld. Dit komt ook nooit meer goed (blijvende gedeeltelijke invaliditeit).
Een politieman legde direct een “nekklem” aan bij mij, omdat ik daardoor niet meer kon ademen heb ik geprobeerd mijzelf te bevrijden. Hierna werd direct de hond werd op mij losgelaten en heeft mij op meerdere plaatsen gebeten, dit terwijl ik toen volledig uitgeteld, ongevaarlijk en getaserd op de grond op mijn buik lag.
“Waarom was het dan noodzakelijk om, terwijl ik hulpeloos op de grond lag, een hond op mij los te laten die mij vervolgens ernstig heeft verwond met zijn hondenbeten”. Het was een zeer traumatische ervaring waar ik tot op de dag van vandaag heel veel last van heb.
Ik kon als gevolg van de gescheurde pezen van mijn knieën absoluut niet meer lopen en ben vervolgens door de politie zeer hardhandig de politieauto in gesleurd. Eerst naar de eerste hulp in het ziekenhuis. Daar is toen niet geconstateerd dat de pezen van beide knieën waren afgescheurd. Ik was verder bont en blauw van het hardhandig optreden van de politieagenten, het vel was van mijn tenen als gevolg van het sleuren over straat op mijn buik en blote voeten met mijn handen op de rug gebonden.

Daarna met behulp van een rolstoel in een politiecel opgesloten. De volgende dag ben ik in mijn politiecel bezocht door een arts. Ik heb tegen deze arts gezegd dat er een enorm probleem was met mijn kniepezen en vertelde keer op keer dat ik niet meer kon lopen, deze arts heeft dit toen niet kunnen vaststellen.
Na drie zeer pijnlijke en smartelijke dagen en nachten in de politiecel, medische hulp werd ondanks mijn smeekbedes steeds geweigerd omdat ik me maar zou aanstellen, mocht ik het politiebureau vrijdags verlaten. Ik ben vrijdagavond opgehaald door mijn broer Paul. Ik moest op handen en knieën het politiebureau verlaten en ben in de auto van mijn broer gekropen. De periode in de politiecel was een vreselijke lijdensweg. Ik werd met mijn klachten niet geloofd door de aanwezige agenten. Mijn klachten werden niet serieus genomen en zelfs gebagatelliseerd.

Bij de woning van Paul aangekomen moest ik weer op handen en knieën over straat via een lange trap de woning van mijn broer Paul binnenkruipen. Na zes smartelijke en zeer pijnlijke dagen ben ik op advies van een dokter door verwezen naar het ziekenhuis. Ik ben toen door de brandweer uit het huis van mijn broer getakeld. Toen in de ambulance door naar het ziekenhuis. Daar is toen inderdaad door de medisch specialist vastgesteld dat de kniepezen van beide knieën volledig waren afgescheurd. Dezelfde avond nog geopereerd (het was nog net op tijd).
Tijdens het bezoek een de EHBO post is ook bloed geprikt. Alcohol 1,26 milligram per milliliter bloed. Amfetamine 130 microgram per liter bloed.
Mijn huisarts, dr. H.O. van de Ridder te Dordrecht heeft mij dringend geadviseerd om, gezien de ernstige aard van mijn verwondingen, aangifte te doen van bovengenoemde, buitensporig gewelddadige, aanhouding. Dit van iemand die mede door zijn zwakke gezondheid absoluut niet in staat was verzet te plegen en geen enkele bedreiging vormde voor de politie.
Dordrecht, 8 januari 2021.

Gewenste Oplossing:

Wanneer mijn klacht serieus wordt genomen en dat er een vorm van genoegdoening komt. Een noodzakelijke genoegdoening voor het verlies van functionaliteit van mijn benen. Dit zal de komende maanden moeten blijken. Een blijvende gedeeltelijke invaliditeit is niet uit te sluiten.