Mijn Klacht:

Na een periode van lange exacerbatie van de astma volgde uiteindelijk een opname.
Eerder die week op de spoedeisende hulp geweest. Toen na de behandeling, onderzoeken en aanpassing van de medicatie mocht ik weer naar huis.
In de daaropvolgende dagen ging het zeker niet beter en moest ik terug naar de spoedeisende hulp.
Daar is besloten voor een opname om zo uit het dal te kunnen komen.
Die nacht heb ik niet kunnen slapen, was erg benauwd.
Gaf dit aan maar er werd niks mee gedaan.
Op eigen initiatief medicatie genomen.
De volgende ochtend kwam de zaalarts met het bericht dat ik naar huis mocht.
Maar ik voelde me niet beter (misschien zelfs slechter)
Daarbij gaf de arts aan dat hij hoorde dat het niet beter ging en ik nog steeds extreem benauwd was.
Er volgde nog een longfunctie, deze was uiteraard ver beneden pijl.
Er werd vanaf de verpleegkundige verzocht om alle spullen mee te nemen naar de longfunctie (tassen mee op schoot in de rolstoel) zodat ik gelijk door kon naar huis.
Moest de longfunctie niet eerst beoordeeld worden?
Mijn man is ruim een uur onderweg om in het ziekenhuis te komen.
Hij was dus nog onderweg.
Ik gaf duidelijk aan dat dit eigenlijk geen optie was.
Daar werd raar op gereageerd en toen ik terug kwam op de afdeling werd ik genegeerd.
Toen mijn man kwam hebben we dit nog wel gemeld bij de balie.
Ik was serieus heel benauwd en we hebben besloten om naar mijn eigen longarts te gaan.
De arts heeft tijd voor ons vrijgemaakt.
En ook hij gaf heel duidelijk aan dat als hij had geweten dat ik zo benauwd was, hij mij niet naar huis zou sturen.
De zaalarts had gezegd dat ik naar huis wou.
Natuurlijk wil ik naar huis, maar was er met een reden gekomen.
En het ging overduidelijk slechter dan de dag ervoor.
Uiteindelijk met mijn eigen arts en heel goed en fijn gesprek gehad.
Nog meer medicatie is aangepast en de volgende dag volgde er weer telefonisch contact.

Ik heb mij tijdens deze opname niet gehoord gevoeld.
Artsen gaven aan dat het bij de longen echt heel slecht klonk.
Veel gepiep, gekraak en echt de vernauwing diep in de longen
Ik was toen al 1,5 week zo slecht.
Ik was uitgeput van de strijd om ook maar iets lucht binnen te krijgen.
Wij wonen op een redelijke afstand van de isala klinieken en ook deze rit kost veel energie.
Als ik had geweten dat ik op deze manier behandeld zou worden had ik ervoor gekozen om niet naar het ziekenhuis te gaan.
Ik was zo ontzettend benauwd en moe in de auto terug naar huis.
Ik had alleen maar meer ingeleverd.
Inmiddels zijn we 2 weken verder en ben ik van tijd tot tijd nog erg benauwd.

Toch wou ik nu graag dit verhaal delen omdat het niet de eerste keer is dat er niet naar een patiënt geluisterd word op de afdeling.
Dit heeft er voor mij al eens voor gezorgd dat ik op de intensief care ben beland.
Ik vind over het algemeen de zorg in dit ziekenhuis ontzettend onpersoonlijk en soms gewoon onmenselijk.
Ik voelde mij nummer zoveel.
En het meest kwalijke vind ik dat ik zieker naar huis ben gestuurd dan hoe ik gekomen was.
Terwijl er op dat moment een noodzaak gezien werd om mij op de nemen.

Gewenste Oplossing:

Ik zou het fijn vinden dat er beter naar een patiënt gekeken wordt.
En niet tot iets besloten word i.v.m drukte en beddentekort.

I