Mijn Klacht:

Geachte heer/mevrouw,

Ik schrijf deze brief omdat ik mij grote zorgen maak over mijn toekomst.

Het laatste jaar was voor de meesten van ons geen fijn jaar. Naast de mensen die daadwerkelijk slachtoffer zijn geworden van het covid19-virus, zijn de sociale en maatschappelijke gevolgen enorm. Het is goed om te zien dat veel mensen in nood gebruik hebben kunnen maken van de financiële hulp die aangeboden werd, maar helaas geldt dit niet voor iedereen.

Ik ben 24 jaar en woon al mijn hele leven in Amsterdam. Sinds vier jaar ben ik ook fulltime aan het studeren aan de Universiteit van Amsterdam. Al sinds het begin van mijn studie ben ik – als kind van niet bijster rijke ouders – van geldzorgen geteisterd, maar het afgelopen jaar was voor mij de druppel die mijn emmer van wanhoop heeft doen overlopen.

Sinds ik op mijzelf woon heb ik altijd naast mijn studie verschillende bijbaantjes gehad om te proberen mijzelf niet met een enorme schuld op te zadelen voordat ik überhaupt op de arbeidsmarkt toe zou treden. Ik heb de afgelopen vier jaar parttime in een restaurant gewerkt en daarnaast was ik sinds kort actief als ‘zelfstandig ondernemer’ in de evenementenbranche.

Maar toen ontstond de corona crisis. Ik werd meteen ontslagen bij het restaurant waar ik al jarenlang werkte en als zelfstandig ondernemer in de evenementenbranche was er uiteraard niks meer te doen. Ineens waren al mijn inkomsten van de ene op de andere dag verdwenen.

Ik heb mijn studiefinanciering uit nood naar het maximale opgeschroefd, iets wat ik altijd probeerde te vermijden, maar mijn huur en collegegeld moest ergens van betaald worden. Samen met het klein beetje spaargeld wat ik had heb ik een paar maanden rond kunnen komen. Toen dit spaargeld op was en de situatie nog steeds uitzichtloos, heb ik noodgedwongen mijn kamer op moeten geven om weer bij mijn moeder in te trekken. Nog hogere schulden, geen mogelijkheid tot werk, enorme stagnatie in mijn studieproces en als 24-jarige weer noodgedwongen bij je moeder wonen, dat was echt niet de bedoeling.

Het was een opluchting toen ik hoorde dat de overheid financiële steunmaatregelen in het leven had geroepen om gedupeerde mensen/studenten/zelfstandigen te ondersteunen:

Ik probeerde eerst de TOZO aan te vragen, maar omdat ik naast mijn freelance werk ook nog student ben en dus een ‘studielening’ aan kan vragen heb ik hier geen recht op.

Vervolgens probeerde ik een bijstandsuitkering aan te vragen, maar toen ik na drie weken bericht kreeg dat ik in de maand waar het om ging te weinig had verdiend, bleek dat ik ook hier geen aanspraak op kon maken.

Later hoorde ik van de compensatie voor studenten die studievertraging op liepen in verband met covid19. Ik zou eigenlijk vorig jaar al mijn studie afronden, maar omdat ik geen stageplek heb weten te vinden omdat geen enkel bedrijf tijdens corona stagairs toeliet heb ik hier maanden op moeten wachten, ben ik inmiddels nog steeds niet afgestudeerd en heb ik voor deze maanden ook nog eens flink collegegeld moeten betalen. Echter, deze compensatie geldt voor alle studenten, behalve voor bachelorstudenten aan universiteiten: ik dus.

En als klap op de vuurpijl kreeg ik onlangs bericht dat iedereen die in studiejaar 2021-2022 studeert korting op het volgende collegegeld krijgt, waarmee de overheid studenten ‘financiële ademruimte’ wil geven in deze coronatijd. Maar helaas ga ik dus op het verkeerde moment net mijn studie afronden en geldt deze financiële handreiking dus weer precies niet voor mij.

Inmiddels heb ik een schuld van bijna een halve ton. De arbeidsmarkt wordt steeds onzekerder en ook de woningmarkt is allang onbereikbaar geworden voor mij. Daarbij komt dat het kleine groepje jongeren waar ik deel van uitmaak de dupe is van het mislukte bezuinigingsexperiment van het afschaffen van de basisbeurs. Daarnaast moet mijn generatie niet alleen onze eigenen studierekening betalen, maar ook die van de coronacrisis, vergrijzing, klimaatverandering en het daarmee gepaarde wanbeleid van de regering van de afgelopen jaren?

Ik ben verbijsterd dat de overheid waarin ik eigenlijk zo veel vertrouwen had mij financieel op alle manieren die ik heb geprobeerd zo in de steek laat. Er worden miljarden euro’s uitgedeeld aan de grootste bedrijven en ondernemingen (bijv. schiphol), miljarden euro’s gaan naar subsidie voor de fossiele industrie en mijn mogelijkheid op een leefbare, betaalbare toekomst brokkelt steeds verder af. Ik heb nog niet eens een master begonnen en stik nu al in de geldzorgen. Geloof me, het maakt mij wanhopig.

Dus ik vraag u hierbij mij alstublieft te helpen of ondersteunen en met terugwerkende kracht mij toch in een ondersteunend programma van de overheid toe te laten. Er moet toch een manier zijn om mij op de een of andere manier tegemoet te komen? Ik hoop echt dat u iets voor mij kan betekenen, want inmiddels ik ben ten einde raad.

Met vriendelijke groet,

Max Läuger

Gewenste Oplossing:

Als ik opgenomen wordt in een financieel ondersteunend programma van de overheid.