Mijn Klacht:

Het was 4 maart 2014 dat ik opmerkte dat mijn hond Tutty bloed plaste. Ik ben direct met mijn dochter langs dierenpraktijk DAP locatie Westwoud gereden. Eenmaal aangekomen werd mij verteld dat ik wat urine van haar op moest vangen en binnen twee uur weer terug te komen met Tutty en de urine. Na wat onderzoek van  de dierenarts  werd er een baarmoeder ontsteking geconstateerd. Zij heeft ons de bahandelingen voorgelegd: of een zware antibiotica kuur van 10 dagen, of een steralisatie. De dierenarts heeft ons wel verteld dat zo’n antibiotica kuur niet altijd aanslaat en wanneer deze wel aanslaat het niet uitgesloten kan worden dat de ontsteking ook helemaal verdwijnt, maar het was de moeite waard om het te proberen. We hebben er voor gekozen om eerst de antibiotica kuur te proberen, niet geschoten is tenslotte altijd mis, en aangezien Tutty in juli 2013 ook al een zware operatie had gehad in verband met een maagkanteling, wilde we haar het liefst een operatie besparen. De dierenarts had verder ook geen bezwaar tegen het feit dat we in de eerste instantie voor de antibiotica kuur kozen. Eenmaal begonnen leek het na een paar dagen wel wat beter met haar te gaan maar toch was ze nog niet helemaal de oude. 28 maart 2014 rond 12 uur begon het wel hele heftige vormen aan te nemen Tutty verloor ontzettend veel bloed, het hele huis lag vol. Ik heb het niet langer aangekeken en direct contact opgenomen met de dierenarts. Ik kon om 3 uur terecht met mijn hond, dit leek mij echter niet zo’n goed idee aangezien het bloed er echt uit begon te stromen. Nadat ik niet akkoord ben gegaan kon ik direct langskomen. Deze keer werd ik geholpen door x. Ze heeft Tutty nog even bekeken en wat gevoeld. Ook was ze van 50kg (op 4 maart) naar 45kg gegaan. Al snel kwam mevrouw tot de conclusie dat onze Tut toch onder het mes moest, haar baarmoeder moest eruit. Ook tijdens dit bezoek was mijn dochter mee. Wij hebben nog gevraagd of we er wel goed aan zouden doen, ze zou toch al 8 worden in december en ze heeft al een zware operatie achter de rug, zal ze sterk genoeg zijn? Vervolgens roept mevrouw nog net geen ‘Pardon?’ want ja haar temperatuur was toch goed? En ze was tenslotte toch nog kerngezond? Dus ja, natuurlijk, waarom niet? Ik voelde me ook echt een beetje stom na het stellen van de vragen. We zijn naar huis gestuurd omdat ze nog even een collega moest bellen en moest kijken op welke locatie ze geopereerd kon worden, locatie Westwoud, of Wognum. Na een uur is mijn man gebeld om te vertellen dat Tutty om half 3 terecht kon. Ook hij heeft nog nadrukkelijk gevraagd: ‘Is het wel de moeite? En komt het allemaal wel goed?’ ‘Ja natuurlijk, Tutty is een sterke hond!’ was daarop het antwoord. Half 3 heb ik haar naar de praktijk in Westwoud gebracht, samen met mijn zoon en mijn dochter. Eenmaal thuis hebben wij ons geen seconde druk gemaakt om onze Tut, het stelde tenslotte toch niets voor en het zou allemaal goed komen. Om 6 uur zijn wij gebeld met de mededeling dat we haar om 7 uur op mochten komen halen en dat de operatie goed was geslaagd. Haar baarmoeder was succesvol verwijderd en woog bijna 2 kilo! Mijn man heeft haar samen met mijn zoon en jongste dochter opgehaald. Ze lag onder een warmte lamp, was totaal nog niet bij en kon amper lopen. In verband met de zware medicatie moesten we de kinderen maar uit haar buurt houden, want ze zou nog wel eens raar kunnen reageren door bijvoorbeeld te bijten. Toen mijn man arriveerde hebben we Tutty met 4 personen uit de auto moeten helpen. En geloof me, het is echt hartverscheurend om je hond zo te zien. Het was zo anders als de vorige operatie. Ze voelde ijskoud aan en had niet eens de kracht om haar kop op te tillen. Ze kon geen stap verzetten en we hebben haar zo snel mogelijk naar haar plaats ‘gesleept’. Ook hebben we 2 dekens om haar heen gewikkeld, toch bleef ze koud aanvoelen. Na een kwartier begon ze keihard te janken en te gillen. Mijn oudste dochter vertrouwde dit niet, heeft geen moment getwijfeld en direct de dierenpraktijk gebeld om de situatie bij hun voor te leggen. Was dit wel normaal, hoorde dit erbij? Het was niet ‘normaal’ maar het kwam wel eens voor en Tutty had in de praktijk ook al gepiept en gejankt, ze zou vanzelf stoppen. En dat deed ze ook, na een kwartier, alleen niet omdat de pijn weg was. Onze lieve Tut is vrijdag avond 28 maart rond een uur of 9 helaas overleden. En we zijn er tot op de dag van vandaag nog allemaal kapot van. Mijn man heeft de dierenpraktijk ingelicht en ze hadden een tijd afgesproken over hoelaat we haar konden brengen. We hebben thuis nog even afscheid genomen en haar met het hele gezin naar de praktijk gebracht. Eenmaal aangekomen staat een jonge man ons op te wachten alsof hij er niet erg veel zin in had zo op zijn vrije vrijdag avond. Wij zijn niet gecondoleerd met het verlies van onze hond. Doodsoorzaak ging hij verder niet echt op in want dat kon immers van alles zijn, want het was tenslotte een hele zware operatie geweest waar veel risico’s aan verbonden waren. En ja ze liep er ook eigenlijk al te lang mee. Er is ons niets verteld over eventuele complicaties of risico’s. Want dan hadden we haar nooit laten opereren, dan hadden we haar pijnloos in laten slapen. Afgelopen dinsdag 1 april 2014 is onze lieverd gecremeerd in Amsterdam en gaat het langzaam steeds een stukje beter met ons als gezin. Toch heb ik geen rust, waarom is mij niet verteld dat het een zware operatie was? Waarom is mij niet verteld dat er risico’s waren en er complicaties konden optreden? Waarom ben ik verkeerd ingelicht? Waarom geven ze een hond mee naar huis, die half dood is? Waarom is mijn hond dood? Waar is mijn hond aan overleden? Waarom heeft de dierenpraktijk geen contact meer opgenomen? Waarom liep het bloed uit haar bek toen ze overleden was? Is er een fout gemaakt? Had dit voorkomen kunnen worden? Wij willen zo graag weten of er op een juiste manier is gehandeld. Ze zijn zo makkelijk geweest over de operatie, dit hadden wij nooit verwacht. Het voelde al niet goed toen ze thuis kwam, toen had ik al niet eens meer met mijn eigen hond te maken. Dit heeft ons zoveel pijn en verdriet gedaan, dit zullen wij nooit vergeten. Ook zijn we diep teleurgesteld in de dierenpraktijk, die nooit meer de moeite heeft genomen om contact met ons op te nemen. En dit is niet voor ons, en ook niet voor de dierenpraktijk, dit is voor Tutty die het nooit verdiend heeft om op deze verschrikkelijke manier aan haar eindje te komen.

Gewenste Oplossing:

Alles wat wij willen is tekst en uitleg.